Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο μύθος του αντισημιτισμού της Αριστεράς

Επιμέλεια: Βάλια Καϊμάκη

 

Του Serge Halimi*

Εδώ και δεκαετίες η εκλογική δύναμη της Ακροδεξιάς χρησιμοποιείται από τους φιλελεύθερους της Αριστεράς και της Δεξιάς ως ασφαλιστικό συμβόλαιο: οποιοδήποτε μετριοπαθές κατοικίδιο περνάει χωρίς κόπο πρώτο τη γραμμή του τερματισμού, μόλις βρεθεί απέναντι σε έναν απαράδεκτο και επικίνδυνο πολιτικό σχηματισμό. Στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2002, το ποσοστό του Ζαν-Μαρί Λεπέν έμεινε σχεδόν στάσιμο ανάμεσα στους δύο γύρους, περνώντας από το 16,8% στο 17,8%. Αντίθετα, το ποσοστό του αντιπάλου του Ζακ Σιράκ εκτινάχθηκε από το 19,8% στο 82,2% των ψήφων. Ο ίδιος χειρισμός επέτρεψε στον Εμανουέλ Μακρόν να κερδίσει τις εκλογές του 2017, αν και με μια πολύ λιγότερο θεαματική διαφορά.

Αυτό που πέτυχε ενάντια στην Ακροδεξιά, οι φιλελεύθεροι σκοπεύουν να το επαναλάβουν ενάντια στην Αριστερά. Για να εμποδίσουν μια ενδεχόμενη άνοδό της, προσπαθούν λοιπόν να υψώσουν ένα ανάχωμα αξιών που θα την καταστήσει ύποπτη. Και έτσι να υποχρεώσουν εκείνους που δεν ανέχονται πλέον τις πολιτικές εξουσίας να συμβιβαστούν με αυτές, αφού οι πιο δυναμικοί αντίπαλοι θα τους είναι τόσο απεχθείς.

Και αφού τίποτα δεν είναι τυχαίο, οι συκοφαντίες περί αντισημιτικής Αριστεράς βλασταίνουν ταυτόχρονα στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Μόλις οριστεί ο στόχος, αρκεί να βρεθεί μια αδέξια, υπερβολική ή και απαράδεκτη άποψη στη σελίδα του Facebook ή στον λογαριασμό του Twitter κάποιου από τα μέλη του πολιτικού ρεύματος που θέλουμε να ατιμάσουμε (το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία έχει περισσότερα από μισό εκατομμύριο μέλη). Στη συνέχεια, αναλαμβάνουν τα μέσα ενημέρωσης. Μπορούμε επίσης να καταστρέψουμε έναν αντίπαλο καταλογίζοντάς του έναν φανταστικό αντισημιτισμό με τον οποίο δεν έχει σχέση -του τύπου «η δημοκρατία, η δημοσιογραφία και η οικονομία είναι στην υπηρεσία των Εβραίων»- μόλις αυτός ο αντίπαλος διατυπώσει μια κριτική για την ολιγαρχία, τα ΜΜΕ ή τις τράπεζες.

Και τα πράγματα παίρνουν έτσι τον δρόμο τους. «Αν ο [Τζέρεμι] Κόρμπιν εγκατασταθεί στην Ντάουνινγκ Στριτ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, για πρώτη φορά μετά τον Χίτλερ, ένας αντισημίτης κυβερνά μια ευρωπαϊκή χώρα», γράφει ο ακαδημαϊκός Αλέν Φινκιελκρότ1. Η κατάσταση είναι το ίδιο απειλητική και στις ΗΠΑ αφού, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, με την εκλογή στο Κογκρέσο πολλών αριστερών βουλευτών, «το Δημοκρατικό Κόμμα έγινε ένα αντι-ισραηλινό, ένα αντι-εβραϊκό κόμμα». «Οι Δημοκρατικοί μισούν τον ισραηλινό λαό», προσθέτει. Από την πλευρά του, ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί παρομοίασε τον Γάλλο δημοσιογράφο και αριστερό βουλευτή Φρανσουά Ρουφέν ταυτόχρονα με τον Λουσιέν Ρεμπατέ, συγγραφέα του αντισημιτικού φυλλαδίου «Τα ερείπια», με τον Ξαβιέ Βαλά, γενικό κομισάριο εβραϊκών υποθέσεων στο καθεστώς του Βισύ, και με τον Ρομπέρ Μπρασιλά, συνεργάτη των Γερμανών που εκτελέστηκε στην Απελευθέρωση. Ο αγαπημένος παραμυθάς των μέσων ενημέρωσης διέκρινε μάλιστα στον Ρουφέν μια «συνειδητή ή ύπουλη συγγένεια με την πρόζα του 'Gringoire'»2, ενός εβδομαδιαίου εντύπου της εποχής του Μεσοπολέμου που ξεχείλιζε από αντισημιτικό μίσος και του οποίου μία από τις πιο διάσημες εκστρατείες δυσφήμισης οδήγησε στην αυτοκτονία έναν υπουργό του Λαϊκού Μετώπου3.

Στη Γαλλία και στις ΗΠΑ, Εβραίοι δολοφονήθηκαν από αντισημίτες. Μια τέτοια τραγωδία δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως ιδεολογικό όπλο από τον Πρόεδρο Τραμπ, την ισραηλινή κυβέρνηση και από τους ψευτο-διανοούμενους. Πιθανώς να πρέπει να κατασκευάσουμε ένα «cordon sanitaire», έναν «κλοιό ασφαλείας» που θα μας προστατεύει από εκείνους που κατηγορούν τους αντιπάλους τους για ατιμία ενώ ξέρουν καλά πώς είναι αθώοι.

 

* Ο Serge Halimi είναι ο διευθυντής της «Le Monde diplomatique»

 

1. «Alain Finkielkraut: “Ich bin kein Opfer”», «Die Zeit», Αμβούργο, 21 Φεβρουαρίου 2019.

2. Bernard-Henri Lévy, «Il faut franchir le “point Godwin”», «Le Point», Παρίσι, 7 Μαρτίου 2019.

3. (Σ.τ.Ε.): Ο υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Λεόν Μπλουμ, Ροζέ Σαλένγκρο, αυτοκτόνησε το 1936, όταν κατηγορήθηκε ως λιποτάκτης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δείτε όλα τα σχόλια