Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η Νέα Υόρκη των ανθρώπων ή οι άνθρωποι της Νέας Υόρκης

Είναι μια πόλη που η ερώτηση από που είσαι δεν έχει το ίδιο ρατσιστικό υπόβαθρο που έχει πολλές φορές στην Γηραιά Ήπειρο

Κάτω από τον τιμοκατάλογο, σε μια γυάλινη πόρτα καταστήματος, μια εκτυπωμένη σελίδα σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, έξω από τη φούσκα της επισκέπτριας φοιτήτριας σε μια μακρινή πόλη που γνωρίζει από το σινεμά. #Βlack lives matter υπενθυμίζει η εκτυπωμένη σελίδα που ο ιδιοκτήτης του καταστήματος ένιωσε ότι έπρεπε να κολλήσει στην πόρτα του. Μια σχετικά ασυνήθιστη πράξη, τουλάχιστον στα μάτια μου. Και ο συγκεκριμένος καταστηματάρχης δεν είναι ο μόνος. Ανάλογες εκτυπωμένες σελίδες με μηνύματα, όπως το #Black lives matter, Μade from immigrant ή η σημαία του ουράνιου τόξου, μπορείς να δεις σε όλη τη Νέα Υόρκη, σε γειτονιές που ίσως δεν θα περίμενες μια τέτοια δήλωση τοιχοκολλημένη σε μια πόρτα καταστήματος - και μάλιστα την εποχή του Τράμπ.

Βλέπετε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πόρτα αυτή βρίσκεται σε μια γειτονιά που θεωρείται από τις ακριβές του Μανχάταν. Στο Μανχάταν αλλά και στα πέντε δημοτικά της διαμερίσματα της Νέας Υόρκης η ταξική καταγωγή είναι φανερή -ίσως όπως πουθενά αλλού- και φυσικά ταυτίζεται τις περισσότερες φορές και με τη φυλή - καταγωγή του κάθε Νεοϋορκέζου.

Κάπως έτσι απορείς που σε μια συνοικία που δεν έχει μεγάλη κοινότητα Αφροαμερικάνων συναντάς την ανάγκη του καταστηματάρχη να προειδοποιήσει ουσιαστικά τον πιθανότατα λευκό πελάτη του ότι "εδώ, φίλε, δεν είμαστε ρατσιστές και άμα δεν σου αρέσει, μην μπεις". Για την ακρίβεια, δεν απορείς απλά, αλλά νιώθεις και μια ανακούφιση που σε μια πόλη που τα χρήματα είναι το παν, κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν αυτό τον σιωπηλό τρόπο να διαμαρτυρηθούν. Να διαμαρτυρηθούν αλλά και ταυτόχρονα να τοποθετηθούν ιδεολογικά σε μια κοινωνία που το ζήτημα του "χρώματος", της φυλής και της καταγωγής έχει επανέλθει. Και μάλιστα, αυτό έχει συμβεί με όρους που σαστίζουν αν σκεφτεί κανείς τις κατά καιρούς δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ.

Η Νέα Υόρκη όμως είναι μια τόσο πολύχρωμη πόλη, στην οποία μπορείς να ζήσεις χωρίς να χρειαστεί να μιλήσεις αγγλικά για εβδομάδες, ακόμα κι αν δεν ζεις στη συνοικία της "κοινότητάς" σου. Είναι μια πόλη που η ερώτηση "από πού είσαι" δεν έχει το ίδιο ρατσιστικό υπόβαθρο που έχει πολλές φορές στη Γηραιά Ήπειρο. Δεν έχει τα ίδια υποτιμητικά βλέμματα στο μετρό όταν ο "γηγενής" ακούσει την παράξενη γλώσσα δίπλα του και όχι αγγλικά.

Άλλωστε, ένα από τα "νεοϋορκέζικα παιχνίδια" είναι να μπορέσεις να μαντέψεις τι γλώσσα μιλάει ο διπλανός σου ή αν είναι "νέος" ή "παλιός Αμερικανός". Συνήθως, τις καινούργιες "αφίξεις" τις μαρτυρούν τα αγγλικά των παιδιών τους. Και σε αυτό το ζαλιστικό μείγμα από κουλτούρες και χρώματα είσαι και εσύ παρατηρητής, και παρατηρούμενος.

Παίζεις το "παιχνίδι" με τους γύρω σου είτε προσπαθώντας να τους καταλάβεις είτε εκπλήσσοντάς τους όταν απαντάς σε γλώσσες που δεν το περιμένει ο συνομιλητής σου. Τα ελληνικά μιας παρέας τριών Ελλήνων σε ένα ταϊλανδέζικο εστιατόριο ακούγονταν στα αυτιά του άντρα του διπλανού τραπεζιού "κάποια σλάβικη γλώσσα". Η γυναίκα διαφωνούσε, της θύμιζε κάτι άλλο. "Είναι σίγουρα μια παλιά γλώσσα" αποφάνθηκε, κάνοντάς μας να διερωτηθούμε για τον ορισμό της "παλιάς" γλώσσας. Της λύσαμε την απορία και ο άντρας της έχασε το στοίχημα που είχε βάλει.

Σε μια πόλη που κανένας "δεν είναι από εκεί" αλλά όλοι μπορούν να "να γίνουν από εκεί", τα "σπασμένα αγγλικά" ή τα αγγλικά με προφορά δεν είναι έγκλημα. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι, όταν σε ολόκληρες γειτονιές της Νέας Υόρκης οι πινακίδες των μαγαζιών είναι στα κινεζικά, τα ισπανικά ή τα γίντις. Μάλιστα, στις γειτονιές του χίπστερ Γουίλιαμσμπεργκ και του Κράουν Χάιτς, στο Μπρούκλιν, μπορείς να βρεις σχετικά απομονωμένες κοινότητες ορθόδοξων και χασιδιστών Εβραίων. Τα παιδιά τους έχουν σαν πρώτη γλώσσα τα γίντις, πάνε στα αποκλειστικά δικά τους σχολεία και παντρεύονται σε μικρή ηλικία με συντρόφους σχεδόν πάντα μέσα από την κοινότητά τους. Οι άνδρες κυκλοφορούν με τις χαρακτηριστικές δύο μπούκλες που ξεπροβάλλουν από το μαύρο τους καπέλο και ντύνονται σχεδόν όλοι με μαύρο κοστούμι, χειμώνα και καλοκαίρι, ενώ οι παντρεμένες γυναίκες φορούν έξω από το σπίτι τους περούκες.

Το άκουσμα δε των ελληνικών, σε όσους δεν είχαν Έλληνες γείτονες, αν συνδυάζεται και με μελαχρινό ομιλώντα, παραπέμπει σε ισπανικά. Δεν είναι λίγες φορές που έπρεπε να κάνω τη μεταφράστρια στα ισπανικά μεταξύ πελατών και πωλητριών. Η σαστιμάρα τους μεγάλωνε όταν ανακάλυπταν ότι δεν ήταν η μητρική μου γλώσσα. Η δική μου σαστιμάρα, βέβαια, ήταν ακόμα μεγαλύτερη όταν μια Αφροαμερικανή γυναίκα γύρω στα 50 με σταμάτησε σε μαγαζί για να μεταφράσω σε μια άλλη πελάτισσα ότι θέλει να πάει να μάθει ισπανικά και αυτή για να μπορεί να βοηθά τους Λατίνους μετανάστες που τραβάνε όλα αυτά τώρα με τον Τραμπ. "Δεν θέλω να αισθάνεστε απομονωμένοι", κατέληξε, αφήνοντας και εμένα, και την ισπανόφωνη πελάτισσα άφωνες από την έκρηξη ανθρωπιάς μιας άγνωστης γυναίκας που προφανώς ξέρει τι σημαίνει περιθωριοποίηση.

Μια πόλη μπορείς να την αγαπήσεις, να τη μισήσεις, να τη βαρεθείς. Το ίδιο και τη Νέα Υόρκη. Αυτό όμως που δεν μπορείς σίγουρα είναι να ξεχάσεις ή να μην αγαπήσεις τους ανθρώπους της. Γιατί, και μέσα στη σκληρότητα που έχει η μητρόπολη αυτή για τους κατοίκους της, δεν μπορείς να νιώσεις παρείσακτος ή ξένος. Υπάρχει πάντα ακόμα ένας σαν και σένα - και δεν εννοώ με την ίδια καταγωγή ή θρησκεία με σένα. Υπάρχει πάντα ένα χαμόγελο ή μια συνομιλία που θα πάρει λίγο από το βάρος της μοναξιάς της μητρόπολης...

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια