Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ποιος έρχεται μετά τον Πούτιν;

Το θέμα που κυριαρχεί από την περασμένη Κυριακή στη γερμανική πολιτική και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης είναι η συνέντευξη που έδωσε στη γερμανική δημόσια τηλεόραση ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, την ώρα που ναυαγούσε κάθε προσπάθεια για προσέγγιση μεταξύ Δύσης και Μόσχας...

Της ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ

Το θέμα που κυριαρχεί από την περασμένη Κυριακή στη γερμανική πολιτική και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης είναι η συνέντευξη που έδωσε στη γερμανική δημόσια τηλεόραση ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, την ώρα που ναυαγούσε κάθε προσπάθεια για προσέγγιση μεταξύ Δύσης και Μόσχας στο ουκρανικό ζήτημα, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής των G20 στο μακρινό Μπρισμπέιν.

Ο Πούτιν μίλησε μια ολόκληρη ώρα για να στείλει τρία μηνύματα. Πρώτον, ότι θεωρεί πως η προσάρτηση της Κριμαίας δεν αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου, μετά το προηγούμενο της ανεξαρτητοποίησης του Κοσόβου. Δεύτερον, ότι είναι βέβαιος πως οι κυρώσεις θα βλάψουν εξίσου, αν όχι περισσότερο, τη Δύση που τις επέβαλε, παρά τη χώρα του που τις υφίσταται. Και τρίτον, ότι επιθυμεί να διατηρήσει μια... προνομιακή σχέση με τη Γερμανία.

Αυτό το τελευταίο είναι που πυροδοτεί επί τρεις ημέρες τις συζητήσεις, καθώς στο Μπρισμπέιν η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φάνηκε να κάνει μια στροφή προς τη Δύση, υιοθετώντας για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η ουκρανική κρίση την πιο σκληρή φρασεολογία των Βρετανών και των Αμερικάνων - και αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο άτυπος διαμεσολαβητικός ρόλος του Βερολίνου απέτυχε.

Την ίδια ώρα, όμως, ενισχύονται εντός της Γερμανίας οι περίπου... θεσμικές φωνές που τάσσονται υπέρ μιας υποχώρησης της Δύσης στην κόντρα με τη Ρωσία, στο στιλ «ο εξυπνότερος ενίοτε υποχωρεί». Τάδε έφη Ματίας Πλάτσεκ, ο επί σειράν ετών σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός του Βρανδεμβούργου και πρόεδρος του Γερμανορωσικού Φόρουμ, ο οποίος μάλιστα πρότεινε να νομιμοποιηθεί εκ των υστέρων η προσάρτηση της Κριμαίας -«πιθανώς μέσω της επανάληψης του δημοψηφίσματος υπό την αιγίδα του ΟΑΣΕ»- καθώς και να αποδεχθεί το Κίεβο ότι οι περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ δεν πρόκειται να επιστρέψουν στο ουκρανικό κράτος.

Το βασικό επιχείρημα του Πλάτσεκ ήταν το εξής: Η Δύση δεν επιτρέπεται να ταπεινώσει τον Πούτιν, διότι, όποιος κι αν τον διαδεχθεί, θα είναι ακόμη πιο εθνικιστής - και ίσως όχι τόσο ισχυρός στο εσωτερικό: «Εάν η δεύτερη πυρηνική δύναμη στον πλανήτη γίνει πολιτικά ασταθής, ζήτω που καήκαμε» προειδοποιεί ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός.

Με εξαίρεση τον πρώην καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ, κανείς δεν αγαπάει τον Πούτιν στη Γερμανία, ούτε το καγκεμπίτικο παρελθόν του ούτε το αυταρχικό παρόν του. Αλλά όλο και περισσότεροι φοβούνται μήπως ο επόμενος πρόεδρος της Ρωσίας είναι ακόμη χειρότερος...

Δείτε όλα τα σχόλια