Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Διάσκεψη για τη Συρία, με τη σφαγή να συνεχίζεται...

Σχεδόν τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης κατά του δικτάτορα Μπασάρ Αλ Άσαντ και με τον εμφύλιο να έχει βυθίσει τη Συρία σε ανείπωτη τραγωδία, άρχισαν οι "ειρηνευτικές" συνομιλίες στο Μοντρέ, η επονομαζόμενη διάσκεψη "Γενεύη 2" για την αναζήτηση διεξόδου από τον εφιάλτη που βιώνει ο λαός...

Σχεδόν τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης κατά του δικτάτορα Μπασάρ Αλ Άσαντ και με τον εμφύλιο να έχει βυθίσει τη Συρία σε ανείπωτη τραγωδία, άρχισαν οι "ειρηνευτικές" συνομιλίες στο Μοντρέ, η επονομαζόμενη διάσκεψη "Γενεύη 2" για την αναζήτηση διεξόδου από τον εφιάλτη που βιώνει ο λαός της πολύπαθης χώρας.

Με την ελπίδα να "πεθαίνει τελευταία", ας περιμένουμε την κατάληξη των συνομιλιών μήπως και δοθεί κάποια ειρηνική διευθέτηση, αν και όλα τα δεδομένα είναι βαριά και εκρηκτικά. Άλλωστε, στην προηγούμενη "απόπειρα", στη "Γενεύη 1" (με τη συμμετοχή μόνο των ισχυρών της Γης) πριν από ενάμιση χρόνο (τέλη Ιουνίου 2012), τα αποτελέσματα ήταν μηδαμινά και στη συνέχεια η βαρβαρότητα κορυφώθηκε, η προσφυγιά γιγαντώθηκε και το αίμα του λαού της Συρίας πλημμυρίζει τη χώρα, την περιοχή όλη, και μας "πνίγει" όλους.

Σ' αυτή τη διάσκεψη, στη "Γενεύη 2", έχουμε διευρυμένη και ισχυρή διεθνή συμμετοχή υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με παρόντες τους αντιμαχόμενους (καθεστώς Άσαντ, εξεγερμένοι) και μια "προεργασία" που ενδεχομένως θα "προσεγγίσει" σε κάποιον συμβιβασμό.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δέχθηκε τελικά τη συμμετοχή στη διάσκεψη του καθεστώτος Άσαντ (ενώ προηγουμένως απαιτούσε την παραίτηση του δικτάτορα ως προϋπόθεση των διαπραγματεύσεων) δείχνει πως οι ευρύτερες πιέσεις και ο ρόλος, π.χ., της Ρωσίας επιφέρουν κάποιες "εξισορροπήσεις", τουλάχιστον στην προσπάθεια για συζήτηση, για διαπραγμάτευση.

Ο στόχος του Μπαν Κι Μουν για τη συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων στη σύγκρουση, αλλά και όλων των διεθνών παραγόντων που ασκούν επίδραση ή έχουν λόγο για την κατάσταση στην περιοχή θα είχε πλήρως επιτευχθεί εάν συμμετείχε και το Ιράν. Απ' ό,τι φάνηκε, αν και ο γραμματέας του ΟΗΕ το επεδίωξε έως την τελευταία στιγμή, δεν τα κατάφερε μπροστά στο βέτο των ΗΠΑ και των αραβικών χωρών του Κόλπου, παρ' ότι η Μόσχα, η Ρώμη κ.ά. στήριζαν των πρόσκληση. Ίσως ήταν το "αντάλλαγμα" που ήθελε η Ουάσιγκτον ώστε να δείξει πως παραμένει σκληρή, παρ' ότι έκανε πίσω στη συμμετοχή του καθεστώτος χωρίς να προηγηθεί η παραίτηση του δικτάτορα.

Γνωρίζοντας όλοι τον ισχυρό ρόλο του Ιράν στο πλάι του καθεστώτος Άσαντ, αλλά και ευρύτερα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, είναι απολύτως προβληματικό το γεγονός της "απουσίας" του. Μάλιστα, είναι οξύμωρο το γεγονός ο πρόεδρος του Ιράν να βρίσκεται αυτές τις ημέρες "λίγο πιο πέρα", στο Φόρουμ στο Νταβός, ως ισχυρός διεθνής συνομιλητής, και το Ιράν (παρά τις πρόσφατες αποκλιμακώσεις με τις ΗΠΑ) να "απουσιάζει" από τη διάσκεψη για τη Συρία.

Τέτοιες υποκρισίες και παίγνια αποτυπώνουν πλήρως τα ελλείμματα, τις απειλές που αντιμετωπίζει (και) ο ΟΗΕ όταν προσπαθεί να ασκήσει ουσιαστικά τον ρόλο του. Ίσως το ίδιο το γεγονός ότι η διάσκεψη ξεκίνησε να "ικανοποιεί" τους κόπους που κατέβαλε ο απεσταλμένος του ΟΗΕ Λαχτάρ Μπραΐμι και συνεπώς δίνει μια εικόνα "αποτελέσματος" για τον κλυδωνιζόμενο διεθνή οργανισμό, όμως με αναμνηστικές φωτογραφίες και πανηγυρικές ενάρξεις δεν τελειώνει η φρίκη που κυριαρχεί στη Συρία.

Όπως έδειξε και ο χρόνος που πέρασε από τη συμφωνία καταστροφής των χημικών της Συρίας (με την οποία "απεφεύχθη" η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ μετά τις διαμεσολαβήσεις της Μόσχας), η σφαγή όχι μόνο δεν σταματά, αλλά, με άθλιο πρωταγωνιστή πάντα το καθεστώς, συνεχίζεται, με τη "βοήθεια" των πιο ακραίων, φανατικών ισλαμιστών.

Ήδη από την έναρξη των εργασιών στο Μοντρέ, τόσο ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, όσο και ο διαρκής υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ έδωσαν το δικό τους "στίγμα", με τον καθένα να θυμίζει τον δικό του "στόχο": ο Κέρι τον Άσαντ και ο Λαβρόφ τη διατήρηση του καθεστώτος.

Επαναλαμβάνουμε ότι, το να γίνει ειρήνευση στη Συρία χωρίς να συμφωνήσουν, ή να "υποχρεωθούν" να συμφωνήσουν, το Ιράν αλλά και οι "πάτρωνες" των φανατικών τζιχαντιστών από τις χώρες του Κόλπου, είναι ανέφικτο.

Μέσα από το αίμα που χύνεται τρία χρόνια τώρα, μέσα από το δράμα που βιώνουν εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Συρία, καταλάβαμε πως η σύγκρουση δεν είναι απλώς "εσωτερική" και "τυπική" μεταξύ καθεστώτος και εξεγερμένων. Στην πραγματικότητα έχουμε μια σύγκρουση πολύπλευρη, πολυσύνθετη και "αρθρωμένη" σε όλη την περιοχή, με πολλαπλούς και αδίστακτους παίκτες. Ένα παράδειγμα είναι η Σαουδική Αραβία και οι χώρες του Κόλπου, που, ενισχύοντας τους τζιχαντιστές, συγκρούονται "ευρύτερα" με το Ιράν που στηρίζει τον Άσαντ. Άλλο γνωστό παράδειγμα είναι η αντιπαράθεση Μόσχας - Ουάσιγκτον, που "μετρούν" την τωρινή επιρροή και τον ρόλο τους στην ευρύτερη περιοχή, ενώ παράλληλα Τουρκία και Ισραήλ εμπλέκονται "αναλόγως". Και όλα αυτά ενώ το Παλαιστινιακό παραμένει εκρηκτικά ανοιχτό.

Η σημερινή εικόνα δυστυχώς δίνει ακόμη "αναπνοή" στον αιμοσταγή δικτάτορα και "αέρα" στο χάος των φανατικών. Ο ρόλος του ΟΗΕ, της διεθνούς κοινότητας, αν δεν είναι πραγματικά αλληλέγγυοι στα συμφέροντα του λαού της Συρίας, αν δεν υπηρετούν προσπάθειες εδραίωσης μιας γνήσιας δημοκρατικής διεξόδου, με διασφάλιση όλων των μειονοτήτων, δεν θα "απαντήσουν" στη σφαγή που καλά κρατεί.

Για να έχει ουσία και αποτέλεσμα η "Γενεύη 2", θα πρέπει τουλάχιστον να συμφωνηθεί μια μεταβατική κυβέρνηση ευρύτατης αποδοχής, που να δρομολογήσει πραγματική ειρήνευση, συνοχή και δημοκρατικό σύστημα.

 

* Για την παρουσίαση του Διεθνούς Τύπου συνεργάστηκαν: Αναστασία Γιάμαλη, Κάκη Μπαλή, Δημήτρης Στούμπος, Μιχάλης Τρίκκας.

Για παρατηρήσεις, σχόλια επικοινωνήστε στο d.stoumpos@avgi.gr

Δείτε όλα τα σχόλια