|
του Σταύρου Κωνσταντακόπουλου
Τα δύο προηγούμενα χρόνια, αλλά ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, που προηγήθηκαν του συνεδρίου της ΠΟΣΔΕΠ, ακούστηκαν πολλές φωνές διαμαρτυρίας για τη στάση των μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου απέναντι στο πανεπιστημιακό κίνημα.
Επειδή στους καιρούς μας οι διαμαρτυρίες είναι δίκαια πολλές, μερικές φορές το ιδιαίτερο στίγμα κάθε μιας απΆ αυτές χάνεται. Θα ήθελα, λοιπόν, μέσα από δύο παραδείγματα, που κατά κάποιον τρόπο με αφορούν άμεσα, ως μέλος της «Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών» (μια παράταξη στην οποία μετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ), να μιλήσω για τη στάση εφημερίδων που συνηθίζεται να χαρακτηρίζονται «έγκυρες».
Το πρώτο ανάγεται στον περασμένο Μάιο. Στον σύλλογο διδασκόντων του Παντείου Πανεπιστημίου έγιναν εκλογές για την ανάδειξη καινούργιου Δ.Σ. Η «Συσπείρωση Πανεπιστημιακών» από τις τρεις έδρες που διέθετε στο προηγούμενο συμβούλιο πήρε τέσσερις και κατά συνέπεια την απόλυτη πλειοψηφία του επταμελούς Δ.Σ. Ιδού πώς περιγράφει το γεγονός ανυπόγραφο άρθρο της «έγκυρης» Καθημερινής: «...την περασμένη Τρίτη στις εκλογές για τον σύλλογο διδασκόντων του Παντείου, η ΠΟΣΔΕΠ έχασε τρεις έδρες» (1.6.2008).
Εδώ ο άγνωστος συντάκτης κατορθώνει μέσα σε δύο γραμμές να διαπράξει δύο λάθη. Το πρώτο είναι να συγχέει το δευτεροβάθμιο όργανο, την ΠΟΣΔΕΠ, με μια παράταξη, τη «Συσπείρωση». Του το συγχωρούμε, γιατί γνωρίζουμε ότι, όταν κάνεις γιούργια στον «οχτρό», δεν προσέχεις τις λεπτομέρειες.
Το δεύτερο λάθος είναι η πλήρης παραχάραξη του αποτελέσματος. Μια παράταξη που από τις τρεις έδρες κερδίζει τέσσερις σε ένα επταμελές Δ.Σ. θεωρείται νικήτρια. Αλλά επειδή κάτι τέτοιο δεν ταίριαζε στην αισθητική του συντάκτη, προτίμησε να την παρουσιάσει ηττημένη, αφού αυθαίρετα της έδωσε επτά έδρες στο προηγούμενο Δ.Σ.
Το δεύτερο παράδειγμα είναι πιο πρόσφατο. Πριν από τρεις εβδομάδες περίπου με κάλεσε στο τηλέφωνο συντάκτρια των Νέων. Ανάμεσα στα διάφορες ερωτήσεις που μου έθεσε ήταν και μια που αφορούσε τις επιδόσεις της «Συσπείρωσης» στις εκλογές που γίνονταν για το συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ. Της απάντησα ότι η «Συσπείρωση», ενώ κατορθώνει να διατηρήσει τη δύναμή της σε ψήφους, χάνει σε ποσοστά λόγω της αυξημένης συμμετοχής, μια αυξημένη συμμετοχή που για μας είναι καλόδεχτη.
Την επόμενη (28.2.2009) στην «έγκυρη» εφημερίδα "Τα Νέα" δημοσιευόταν το παρακάτω: Ο «κ. Στ. Κωνσταντακόπουλος, σε μία προσπάθεια να δικαιολογήσει τις απώλειες της Συσπείρωσης (της παράταξης που διοικεί την ΠΟΣΔΕΠ με ποσοστό 39% στο προηγούμενο συνέδριο), έφτασε να μιλήσει για... αύξηση της συμμετοχής από συνέδρους που δεν ανήκουν στον αμιγώς συνδικαλιστικό χώρο». Στην περίπτωση αυτή δεν νομίζω ότι χρειάζεται το παραμικρό σχόλιο.
Ανέφερα μόνον αυτά τα δύο παραδείγματα. Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα, όπως είμαι σίγουρος ότι ακόμη περισσότερα θα ανέφεραν οι συναγωνιστές μου στη «Συσπείρωση». Δεν το έκανα για να αναζητήσω δικαιολογίες για το γεγονός ότι η παράταξή μας δεν στάθηκε ικανή να παρακολουθήσει την αύξηση της συμμετοχής, μια αύξηση που εμείς οι αριστεροί πρέπει με κάθε τρόπο να επιδιώκουμε.
Η αδυναμία της «Συσπείρωσης» είναι ένα γεγονός που μας προβληματίζει και στο οποίο αναζητούμε ήδη τις αιτίες. Εκείνο που θέλω να υπογραμμίσω είναι η τεράστια δυσκολία που αντιμετωπίζει όποιος πανεπιστημιακός αντιβαίνει τη στοχοθεσία των συγκροτημάτων Λαμπράκη και Αλαφούζου να γνωστοποιήσει τη δράση του και να διαδώσει τις ιδέες του.
Σε ένα σκηνικό που η Ελευθεροτυπία, που τόσο στήριξε στο παρελθόν τον αγώνα για το άρθρο 16, επέλεξε στις σελίδες της «σιγή ασυρμάτου», για λόγους που δεν μου είναι σαφείς. Σε ένα σκηνικό που οι δημοσιογράφοι των άλλων «έγκυρων» εφημερίδων δεν τηρούν ούτε στο ελάχιστο τα προσχήματα μιας «αντικειμενικής» ενημέρωσης, αλλά παίζουν τον ρόλο φανατισμένων οπαδών κομμάτων που δεν διστάζουν να παραχαράξουν ακόμα και την πιο ασήμαντη πλευρά της πραγματικότητας.
Σε αυτό το σκηνικό προβάλλει η ανάγκη μιας εναλλακτικού τύπου ενημέρωσης ως ζωτική ανάγκη που θα κρίνει την ίδια μας την ύπαρξη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση.
Ο Σταύρος Κωνσταντακόπουλος διδάσκει Κοινωνική και Πολιτική Θεωρία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
|