|
Του Απόστολου ΔΕΔΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ*
Αν διαβάσει κάποιος τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την ανεργία, όπως αυτές παρουσιάσθηκαν από την κα Εύη Χριστοφιλοπούλου, πρώην Γραμματέα του Υπουργείου Απασχόλησης και νυν αρμόδια του ΠΑΣΟΚ για θέματα απασχόλησης, θα πιστέψει ότι το πρόβλημα της ανεργίας στην Ελλάδα οφείλεται στα εξής:
Πρώτον, στη συστηματική εξαπάτηση του κοινού από την κυβέρνηση, καθώς τα στοιχεία ανεργίας που προκύπτουν από την Έρευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕΣΥΕ υποεκτιμούν την έκταση της ανεργίας στην Ελλάδα. Επίσης ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων στον ΟΑΕΔ υπολείπεται του πραγματικού αριθμού των ανέργων, επίσης ως αποτέλεσμα «μαγειρέματος» και τεχνασμάτων.
Δεύτερον, η ανεργία αυξάνεται ραγδαίως εξ αιτίας της αύξησης του αριθμού των απολύσεων τα τελευταία χρόνια (ή μήνες;).
Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να χρησιμοποιηθούν χρήματα του ΟΑΕΔ για να γίνουν οι 60.000 θέσεις stage που ανήγγειλε η υπουργός Εργασίας στο Δημόσιο, γιατί θα χρησιμοποιηθούν ως όχημα μικροπολιτικών εξυπηρετήσεων των «γαλάζιων» παιδιών.
Θα συμφωνήσω πλήρως και στα τρία σημεία. Με μια μικρή μόνο επεξήγηση. Μήπως, ρε παιδιά, αυτός ο διαβόητος νόμος για την παραγραφή των υπουργικών αδικημάτων έχει καμιά παραγραφούλα που επιβάλλει και τη διαγραφή της μνήμης; Γιατί, διάβολε, κάτι μου θυμίζουν ολΆ αυτά. Ψάχνοντας λοιπόν στις παρυφές της μνήμης μου θυμήθηκα ότι οι αιτιάσεις της κας Χριστοφιλοπούλου αναφέρονται σε δικά μου κείμενα, γραμμένα όμως όχι για τις τρέχουσες εξελίξεις, αλλά για εκείνη τη μακρινή εποχή που οι αιώνες άλλαζαν σκυτάλη. Θυμάστε, επί κυβερνήσεων Σημίτη και ευθύνης της κας Χριστοφιλοπούλου για το Κοινωνικό Ταμείο, τα ΕΣΠΑ, κ.λπ. κ.λπ.
Σημείο πρώτο λοιπόν. Στην ΕΡΓΑΣΙΑ 2005 επισημαίνω το παράδοξο, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΕΔ, να μειώνεται ο αριθμός των ανέργων κατά 102.576 άτομα μεταξύ των ετών 1999-2002, ενώ μειώνεται ταυτόχρονα το εργατικό δυναμικό κατά 112.269 άτομα. Αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί το ποσοστό ανεργίας από το 11,9% το 1999 σε 9,8% το 2002. Στο άρθρο αυτό έδειχνα ότι η μείωση δεν ήταν συμβατή με τα στοιχεία απασχόλησης και υπονοούσα την άσκηση «δημιουργικής στατιστικής». Το άρθρο τελείωνε με την πρόταση: «Οι πιθανότητες εσφαλμένης επιλογής δείγματος, είτε τυχαίας είτε, φοβάμαι, σκοπούμενης, με τον αποκλεισμό από το δείγμα αριθμού ανέργων, προβάλλουν απειλητικές». Για το λόγο αυτό δεν επιχειρήθηκε η συνηθισμένη στην ΕΡΓΑΣΙΑ ανάλυση των εξελίξεων στην αγορά εργασίας.
Σημείο δεύτερο. Εδώ ας μιλήσουν μόνο οι εικόνες
Σε χιλιάδες ετησίως. Τα στοιχεία για το 2008 αφορούν μόνο την περίοδο ώς Οκτώβριο. Το σύνολο των απολύσεων το 2008 αναμένεται να υπερβεί τις 750.000.
Κατά διαβολική σύμπτωση(;) ο αριθμός των απολύσεων κατ' έτος αυξάνεται με εκθετικούς ρυθμούς από το 1997, έτος που, αν θυμάμαι καλά, άρχισε η επιχείρηση για την ευέλικτη αγορά εργασίας. Σας θυμίζει κάτι, κυρίες και κύριοι του ΠΑΣΟΚ και της ΓΣΕΕ; Ξέρω, περσινά ξινά σταφύλια.
Όμως και αυτά τα στοιχεία έχουν δημοσιευθεί και αναλυθεί (ΕΡΓΑΣΙΑ 2005, σ. 251, και 10ο Συνέδριο Ιδρύματος Σάκη Καράγιωργα, 2005) από τον υπογραφόμενο. Μάλιστα επισημαίνεται εκεί η στενή συσχέτιση μεταξύ απολύσεων και αύξησης της ανεργίας. Αλλά το ενδιαφέρον είναι αλλού: Η αύξηση του αριθμού των απολύσεων σημαίνει ότι ο κίνδυνος να απολυθεί ένας μισθωτός έφθασε στο 25% το 2002 έναντι 10% στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα -γιατί στους μισθωτούς του δημόσιου τομέα ο κίνδυνος είναι μηδενικός- το ποσοστό υπερβαίνει το 34% το 2002. Δηλαδή, κατά μέσο όρο, ένας στους τρεις μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα έχανε τη δουλειά του το 2002. Ζούγκλα, κα Χριστοφιλοπούλου, θα συμφωνήσω ξανά μαζί σας, που έχει γίνει έκτοτε πιο άγρια. Τα θηρία έμειναν ίδια, μόνο ο νοικοκύρης της ζούγκλας άλλαξε.
Να σημειώσω ότι τα ανωτέρω μεγέθη απολύσεων δεν περιλαμβάνουν τις «οικειοθελείς» αποχωρήσεις, μεγάλο τμήμα των οποίων αφορά στον τερματισμό συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Εκεί να δείτε ζούγκλα.
Σημείο τρίτο. Περί stage. Για το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν καλά και κακά stage. Καλά stage είναι αυτά που θεσμοθετεί και διαχειρίζεται το ΠΑΣΟΚ και τα κατευθύνει στους ΟΤΑ, τις δημόσιες επιχειρήσεις και στους δημόσιους οργανισμούς. Κακά είναι τα stage που διαχειρίζεται η Ν.Δ., που τα κατευθύνει στο στενό κράτος. Αν θυμάμαι πάλι καλά, το μόνο εμπόδιο για την επέκταση των stage στο στενό Δημόσιο τότε ήταν οι κανονισμοί και οι όροι χρηματοδότησης από το ΕΚΤ. Τώρα η Ν.Δ. είναι μάλλον υπεράνω και ακατάδεκτη στην ευρωπαϊκή βοήθεια. Αλίμονο.
Επί της ουσίας, όμως, και παρά τις συμβατικές της υποχρεώσεις, η Ελλάδα τότε και τώρα δεν έχει αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα ενός γενναιόδωρου προς τους εργοδότες προγράμματος. Έχω τη βεβαιότητα ότι μια ουσιαστική αξιολόγηση -και όχι αξιολογήσεις με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, ξέρετε τώρα εσείς κα Χριστοφιλοπούλου- θα έδειχνε αρνητικά αποτελέσματα μεγάλης έκτασης.
Μα θα μου πείτε, υπομονετικοί αναγνώστες, και πού είναι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ για την ανεργία; Εκεί ακριβώς που ήταν και πριν: στην προώθηση της «ευελιξίας», με επιχρίσματα κοινωνικού κράτους. Flexicurity αλλά ελληνικά ή όπως αλλιώς το είπε κάποια άλλη επιφανής κυρία που ξέχασε τα ελληνικά της στα παγωμένα ρεύματα των Βρυξελλών. Αυτό, όμως, είναι άλλη ιστορία και θα την πούμε άλλη φορά.
* Ο Απόστολος Δεδουσόπουλος είναι καθηγητής Οικονομικών της Εργασίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
ΛΕΖΑΝΤΑ
Σε χιλιάδες ετησίως. Τα στοιχεία για το 2008 αφορούν μόνο την περίοδο ώς Οκτώβριο. Το σύνολο των απολύσεων το 2008 αναμένεται να υπερβεί τις 750.000
|