|
Του Παντελή ΜΠΟΥΚΑΛΑ*
"Ναι, αλλά τι αιτήματα έχουν τα
παιδιά, τι ακριβώς θέλουν;". Το ερώτημα
το πετάνε, δίκην λίθου αναθέματος, οι
"στιβαροί" πολιτικοί μας, δεξιοί,
κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, όσοι,
ως γνωστόν, έχουν καταπονηθεί μέχρις
αυτοεξοντώσεως να συνθέτουν προγράμματα,
να εκπονούν σχέδια, να προτείνουν
οράματα. Ανάμεσά τους κι ο αναγκαίος κ.
Πάγκαλος, που δεν καταλαβαίνει κι αυτός
"τι αιτήματα έχουν τα παιδιά". Το
ερώτημα, που όσοι το απευθύνουν έχουν
ήδη έτοιμη την απάντηση ("κανένα...
τίποτε..."), έχει την ίδια σκόπευση
απαξίωσης και ευτελισμού με την ερώτηση:
"Ναι, αλλά τι γύρευε ένας δεκαπεντάχρονος
στα Εξάρχεια;", στο υπέδαφος του οποίου
βρίσκεται το αυθεντικό ερώτημα: "Ναι,
αλλά τι γυρεύει ένας δεκαπεντάχρονος να
είναι δεκαπεντάχρονος;". Γιατί δεν
γερνάει, γιατί δεν γίνεται όμοιος μ'
εμάς μια ώρα αρχύτερα;
Τα αιτήματα των "παιδιών", για
όσους δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν ότι
δεν καταλαβαίνουν, είναι τόσο σαφή όσο
σαφής, απολύτως δηλαδή, μπορεί να είναι
η ενσώματη και ολόψυχη παρουσία τους
στους δρόμους και στις πλατείες, στις
συνελεύσεις των σχολείων τους, στο
νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου,
στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, έξω
από τα αστυνομικά τμήματα και τη ΓΑΔΑ,
μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, μέσα
στην ΕΡΤ, κάτω από το υπουργείο Παιδείας,
δίπλα στη Βουλή όπου η μία στις τρεις ή
τέσσερις έδρες κληρονομείται από πατέρα
σε γιο σαν τιμάριο. Το αίτημά τους είναι
το σώμα τους, το παρόν σώμα τους. Αυτό
το σώμα, που εκπροσωπεί το σώμα που
εκτελέστηκε στα Εξάρχεια, πολλαπλασιάζεται
μετέχοντας σε αυθόρμητα δημιουργούμενες
συλλογικότητες που διεκδικούν όσα η
δημοκρατία όφειλε ήδη να τα έχει
προσφέρει: όντως Παιδεία και όντως
δωρεάν παιδεία, ώστε να μη βρίσκονται
οι γονείς τους στην ανάγκη να λιώνουν
στις δουλειές και στα δάνεια για να
καλύπτουν τα φροντιστήρια, διάλυση ή
έστω αφοπλισμός των ΜΑΤ και προστασία
των διαδηλωτών αλλά και των απλών θαμώνων
μιας καφετέριας από τη "νόμιμη βία"
των εσαεί ατιμώρητων ένστολων "προστατών
του νόμου" που συνεχίζουν να χλευάζουν
και να προκαλούν ακόμη και μετά τη
δολοφονία, ανοιχτή κοινωνία, ισονομία,
ελευθερία έκφρασης και όχι επιβίωση.
Την τήρηση του Συντάγματος ζητάνε,
τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτε
λιγότερο. Πρέπει να το γράψουν σε κατάλογο
αιτημάτων αυτό και να το δώσουν στον
φρούραρχο της Βουλής για να το δώσει
αυτός με τη σειρά του στον κ. Πάγκαλο,
στον κ. Στυλιανίδη, στον κ. Καραμανλή,
στον κ. Παπανδρέου, ο οποίος, πάντοτε
καινοτόμος και μέσα στα πράγματα,
διακήρυξε το δικαίωμα της νεολαίας στο
σκέιτμπορντ;
Οι απαιτήσεις των μαθητών, οι επιθυμίες
τους, λέγονται με πανό και τραγούδια,
με λουλούδια και συνθήματα, ενίοτε και
με νεράντζια ή αλεύρι (όσο για τις πέτρες,
όσες τυχόν πετάχτηκαν από θυμωμένο χέρι
μαθητικό, ας ερωτηθούν πρώτα αν
σοβαρολογούσαν ή απλώς δημαγωγούσαν
κατά το συνήθειό τους ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου
και ο κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος, όταν
έλεγαν μήνες πριν "ότι θα μας πάρουν
με τις πέτρες"). Η βούληση των μαθητών
γίνεται ρητή στο βλέμμα τους, όταν
σκοτεινιάζει από τη θλίψη και την οργή
για τον συμμαθητή που θερίστηκε επειδή
"ήταν θέλημα Θεού" όπως προβοκάρει
ο ταπεινός συνήγορος του εκτελεστή, κι
όταν φέγγει με μια λάμψη ικανή να κάψει
όλες τις "αξίες" που τους διδάξαμε,
και συνεχίζουμε να τους διδάσκουμε, από
την τηλεόραση, τη Βουλή, τα Βατοπέδια,
το Χρηματιστήριο, χαράσσοντας βίαια
πάνω στην έφηβη ψυχή τους δόγματα του
τύπου "ό,τι είναι νόμιμο είναι και
ηθικό".
Έχει λόγους να φοβάται κανείς ότι
βλέπουμε μπροστά μας ακόμη μία γενιά
της ήττας: Δυστυχώς έχει. Ο Γκράμσι
βέβαια μας παρότρυνε "να πορευόμαστε
με την αισιοδοξία της βούλησης και την
απαισιοδοξία της γνώσης", αλλά η γνώση
παραείναι πικρή για να μπορέσει να τη
γλυκάνει κάπως η βούληση. Στο κίνημα
των μαθητών, καμία ανταπόκριση από την
πλευρά της νυν εξουσίας ή της επίδοξης
διαδόχου της δεν είναι ορατή, ούτε καν
η συμβολική αποπομπή κάποιου αστυνομικού
αξιωματούχου ή έστω μια επίσημη μομφή
στον γλεντοκόπο κ. Στυλιανίδη. Το "ποια
είναι τα αιτήματα των μαθητών"
σημαίνει, σε απλά εξουσιαστικά, ότι δεν
υπάρχουν αιτήματα, άρα οι νυν και οι
μέλλοντες κυβερνήτες, άκαμπτοι, αλαζόνες,
αυτονομιμοποιούμενοι, διαπλεκόμενοι,
περίκλειστοι στον ασφαλισμένο μικρόκοσμό
τους, δεν οφείλουν τίποτε και σε κανέναν.
Με στυφή γεύση φοβάμαι ότι θα επιστρέψει
και τούτη η γενιά στην αφετηρία της. Σαν
μία ακόμη γενιά της ήττας. Και μόνο το
ότι έναν Καραμανλή θα τον διαδεχθεί
ένας Παπανδρέου, σ' αυτή τη στάσιμη
ιστορία μας που δεν λέει να ξεσκολίσει,
αρκεί για να απογοητεύσει οποιονδήποτε.
* Ο Παντελής Μπουκάλας είναι αρθρογράφος
στην εφημερίδα "Καθημερινή"
|