|
Της Σίσσυς ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΟΥ*
Αφιερωμένο στις αγαπημένες μου
φοιτήτριες και φοιτητές, πρώην και νυν
Τι είναι αυτή η μεγάλη εξέγερση που
έβαλε φωτιά στους δρόμους, στα κτίρια,
στις συνειδήσεις και στις ίδιες τις
ζωές μας; Είναι η εξέγερση μιας νεολαίας
που έχει στερηθεί αγαθά που μέχρι πριν
από 15 χρόνια θεωρούσαμε αυτονόητα και
φυσικά: το δικαίωμα στη μόρφωση, την
απόλαυση μιας σταθερής εργασίας, το
στοιχειώδη αλλά και εφικτό σχεδιασμό
της ζωής και του μέλλοντος μας. Τα
εξεγερμένα παιδιά έχουν στερηθεί όλα
αυτά και, μαζί με αυτά, άλλα απλά και
φυσικά πράγματα, όπως την παιδική τους
ηλικία, την ξενοιασιά, τις αλάνες, τα
πάρτυ με μπλουζ όπου και η επιθυμία του
άλλου, τη μυρωδιά των λουλουδιών στο
κέντρο της πόλης, τις μεγάλες παρέες,
και προπάντων το όνειρο. Αυτό δεν είναι
το ρέκβιεμ για όσων τα νιάτα περάσανε,
ούτε είναι η εξιδανίκευση του παρελθόντος
της γενιάς της μεταπολίτευσης. Είναι
όμως η διαπίστωση μιας βαθύτατης και
βίαιης τομής που έχει χαραχθεί στο σώμα
του τόπου μας από την κατίσχυση ενός
σημιτικού τύπου νεοφιλελευθερισμού.
Τα παιδιά της μεσαίας τάξης, που
φρενιασμένα ξεχύθηκαν στους δρόμους,
έχουν μεγαλώσει με τα πρότυπα της
κοινωνικής επιτυχίας, της κατανάλωσης,
του ψευτοεκσυγχρονισμού και του κυνικού
ατομικισμού. Μέχρι τώρα κάποιοι από
εμάς τους είχαμε καταγράψει απαξιωτικά
ως τους απολιτίκ καταναλωτές των Mall, ως
την ενοχλητική διάψευση της δικής μας
γενιάς. Πόθεν τότε όλος αυτός ο θυμός;
Οι περισσότεροι ενστικτωδώς, οι πολύ
λίγοι συνειδητά, όλοι όμως το
ξέρουν. Ήδη κουρασμένοι από τα
εντατικά φροντιστήρια και την εκμάθηση
άχρηστων δεξιοτήτων, από την αναζήτηση
ερωτικού συντρόφου που να έχει αποδεχθεί
τη σεξουαλικότητα του ταυτότητα ως
αυτονόητη, από την πίεση των γονιών τους
να είναι παντού πρώτοι, θα μπούνε στο
πανεπιστήμιο. Από εκεί θα πάρουν
τουλάχιστον δύο πτυχία, και μαζί με τις
δυο τουλάχιστον γλώσσες που ξέρουν, θα
βγουν στην ανεργία ή αν είναι τυχεροί
στα 600 ευρώ. Θα κάνουν τουλάχιστον δυο
δουλειές για να επιβιώσουν στοιχειωδώς
και θα ζουν με τους γονείς τους, αν και
οι περισσότεροι είναι υπέρ του γάμου.
Εξ ού τα ποτάμια της οργής επί δικαίων
και αδίκων. Στους δρόμους συναντήθηκαν
με τους άλλους, τους συνομηλίκους τους
από τα δυτικά προάστια, από τις λαϊκές
συνοικίες που βιώνουν ήδη, όχι απλώς ως
θλιβερή προοπτική, αλλά ως ζώσα εμπειρία
με τραγικό τρόπο την ανεργία, την
εργασιακή περιπλάνηση στο διηνεκές,
την ψυχική απελπισία, το αδιέξοδο: No way
out. Mε πέτρες, νεράντζια, σπασίματα γράφουν
με το σώμα και το αίμα τους έναν οργίλο
λόγο διαμαρτυρίας, αλλά και το αίτημα
της δικαιοσύνης. Η ιστορία έχει δείξει
ότι όταν η αδικία δείχνει ωμά το φρικτό
της πρόσωπο τότε έρχεται η εκδίκηση,
και αυτό είναι που βιώνουμε τώρα .
* Η Σίσσυ Βελισσαρίου είναι καθηγήτρια
στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ, υπεύθυνος
του Τμήματος Παιδείας του ΣΥΝ
|