|
Φοβάμαι
Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου
Ιουλίου-
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια
κραυγάζοντας
"Δώστε τη χούντα στο λαό".
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη
δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλείναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και "απόψεις".
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε
συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο
δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.
Μανόλης ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
(το ποίημα "Φοβάμαι" γράφτηκε τον
Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην Αυγή)
H γκαμήλα θυμάται
Τώρα ξέρω πως δεν ήταν να κερδηθεί
εκείνος ο αγώνας. Και αν έγινε η ζωή
αγγέλου ανάσα χτυπημένη απ' το κεντρί
του σκορπιού, μην ξεχνάς τριακόσια
παιδιά ήταν και αγρύπνησαν τραγουδώντας
στο γρασίδι του ήλιου, και κάποιοι μας
είπαν προβοκάτορες. Δεν είδαν τα ελάφια,
τη φωνή τους δεν άκουσαμν.
Και την επαύριο, βγήκαν στο προσκήνιο
με θαυμάσια πρόσοψη τα κουμάσια.
Ηλίας ΓΚΡΗΣ
(από τη συλλογή Η Έφεσος των αλόγων,
Δελφίνι, Αθήνα 1993)
Συμπαράσταση
Απ' όλα τα στενά φυσάει ο θάνατος,
απ' όλα τα στενά έρπουνε τα τανκς.
Και μόνο στις εξώπορτες των πολυκατοικιών
ανήσυχα απλωμένα χέρια συμπαράστασης
Νίκος ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
(από τη συλλογή Δειγματοληψία Α', Αθήνα
1981)
Νεκροί του Νοέμβρη
1
Ωραία που λάμπουν
Ματωμένα τα στήθη
Των αδελφών μου
2
Αχ, το αίμα, το αίμα
αδέρφια μου που εχύθη
πού να το κρύψω
3
Ω, να προσπέσω
στα κάγκελά σου, Πόρτα,
τα στρεβλωμένα.
4
Κ.Ρ.
Τα πόδια ετούτα
να προσκυνήσω, κόρη,
που σ' τα ετσακίσαν.
5.
Το χώμα τούτο
Έλληνες κλείνει εφήβους.
Διαβάτη στάσου
6
Ε, μαυροπούλι!
Πες τους πως στην καρδιά μου
τους έχω κλείσει.
7
Απ' τους νεκρούς πιο
αμείλικτο δικαστή
ξέρεις κανέναν;
8
Χάδι μητέρας
αττικό χώμα γίνου
για τον Διομήδη.
9
Λάμψαν τα ουράνια--
ψηλά ανεβαίνει ωραίος
ο Διομήδης.
10
Αυτοί 'ναι οι άγιοι
Που πίστεψα, παιδί μου.
Μην το ξεχάσεις.
11
Μάταια φωνάζεις --
Οι νεκροί δεν ακούνε
Δεν ζωντανεύουν.
Ανέστης ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ
(Aπό τη συγκεντρωτική
έκδοση Τα ποιήματα (1956-1986), Παρατηρητής,
Θεσσαλονίκη 1988)
Άνεμος βαθυχαιτήεις
Ω σιωπή ο κώδικάς σου· με το να σ'
ακούω
ντύθηκα την εγωπάθεια του λίθου
Μνήμη, ω αστερόεσσα βδέλλα,
πες τους που ολολύζαν τα μαστόδοντα
οι πρόγονοι τριλοβίτες
όταν τα τανκς ανεβαίνανε την Πατησίων
Μου 'ριχνες με το αυτόματο
Η σφαίρα σου με πήρε στον ώμο αριστερά
μα βγήκε από την άλλη ευθύς
μινωικό χρυσόψαρο να σπαρταράει
Θεέ των αστών είσαι η αναιμία του
περίστροφου
το πουκάμισό μου είναι η τελευταία σου
ελπίδα
Ω σημαία μου χαίτη του αιώνιου αγέρα
όπου να 'ναι σε σηκώνουν πάλι
οι γενιές των αρχαγγέλων.
1982
Έκτωρ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ
(από τη συλλογή Κιβώτιο ταχυτήτων,
Κείμενα, Αθήνα 1987)
Κωνικός Νοέμβρης
[...]
Εσύ πηγαίνοντας κατά τα Πατήσια ή ετούτο:
πόσες μέρες ακόμη του μένουνε του ήλιου;
Τα τανκς μεταδοτικά δισύλλαβα άνοιγαν
δρόμο
του βροντόσαυρου, καταμεσί οδόφραγμα
κωνικός Νοέμβρης,
μετρούσες, πάλι ακέφαλο έψιλον πετρωμένο
ήτα
το άλφα πολτός από τον φάλαγγα,
Στο στενό τι ήθελες μ' εκείνη την αφίσσα
εσύ ένας σκύλος σε στάση εμετού;
Σου είπα μη από τα φαρμακεία τους μην
περνάς
σου τη στήνουν πάλι ούθε κι αν περάσεις
πρόσεχε πού πατάς πρόσεχε τις πρόκες,
εσένα το λέω με την ουρανομήκη ανεμόσκαλα
φωλιά του πυρετού, ερωδιέ,
με τα βροντώδη τσόκαρα.
Έκτωρ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ
(από τη συλλογή Οδός Λαιστρυγόνων,
Κείμενα, Αθήνα 1978)
Πολυτεχνείο '87
Σου δίνω το επεισόδιο, το ποίημα απολέπισέ
το μόνος σου: Πατησίων, το τρόλλεϋ φίσκα,
απ' έξω ένα περιπολικό, τέσσερις
αγωνίζονται να βάλουν έναν μέσα. Εκείνος
αντιστέκεται νικηφόρα για την ώρα, δεν
σπάει με τίποτα τη μέση του αλύγιστος
λες κι έχει καταπιεί κοντάρι, έχει
ανοίξει τα χέρια του, ο σταυρός του έχει
φρακάρει, θα σπάσει, αντλεί δύναμη από
τον τόπο· κάποιος κάνει το σήμα
της νίκης μέσα απ' το τρόλεϋ, του ξεφεύγει
ένα μπράβο, γυρίζουν τα κρεμασμένα
μούτρατων γραβατοκρεμασμένων... έπειτα
ο Καμύ, η ιστορία ένας πόλεμος ανάμεσα
σε ποιητές και χωροφυλάκους...
Γιάννης ΚΟΥΒΑΡΑΣ
(από τη συλλογή Δωρητής σώματος, Πλέθρον
1988)
Ο έφηβος των Αθηνών
Είμαι ο Διομήδης -- ο έφηβος των Αθηνών
που έθαψα με της καρδιάς μου το αίμα
την τρανή κραυγή της λευτεριάς
τραγουδώντας την και αποχαιρετώντας.
Γιάννης ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ
(επίγραμμα στον Διομήδη Κομνηνό)
Πολυτεχνείο 1979
Είναι ωραίοι οι ανώνυμοι
Καθώς στο πανηγύρι έρχονται
Μ' ένα γαρύφαλλο στο χέρι
Για να τιμήσουν τους νεκρούς
Μα πιο ωραίοι είναι όταν φεύγουν
Κρατώντας στο ίδιο χέρι
Ένα σουβλάκι της ώρας
Πραγματικά ξελιγωμένοι
Από την υπερένταση της συγκίνησης.
Αργύρης ΜΑΡΝΕΡΟΣ
(από τη συλλογή Χειροκροτήστε, Χώρος
ποίησης Σικυώνιος, 1991)
Συμβάν
Το αίμα τους
Καθώς σπάζουν τα φράγματα χύθηκε
Προορισμένο κιόλας ν' αρδέψει τη γη
Σα ρόδι θρυμματισμένο ιρίδισε
Σκορπίζοντας απαστράπτοντα σπέρματα
Για μιαν ανθοφορία
Σε μια άλλη άνοιξη που θα 'ρθει –
Να υψωθεί στον σκοτεινό ουρανό
Ο ρόδακας
Του πιο κόκκινου ηλιοτόπιου.
1974
Πρόδρομος
ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ
(από τη συλλογή
Το δόντι της πέτρας, Θεσσαλονίκη
1975)
Βεργίνα 1977 μ.Χ.
Φίλιππε δεν περίμενα πως θα σε βρίσκανε!
Άκου τα νέα μας λοιπόν:
ο Σάχης της Περσίας υποστήριζε τον
Παπαδόπουλο
αλλά στη μάχη του Πολυτεχνείου νίκησαν
οι Έλληνες!
Εκεί στην πύλη την πλατειά έγινε ο
τάφος του περσισμού
ενώθηκαν όλοι οι καθηγητές με το Λαό.
Βγάλαμε πάλι την ελευθερία από τον
γύψο.
Μας αναγνώρισαν γι' αυτό οι Σκύθες και
οι Τριβαλλοί.
Γιάννης ΠΑΤΙΛΗΣ
(από τη συλλογή Κέρματα, Εγνατία,
Θεσσαλονίκη, 1980)
Δοκίμιο '73-'74
Τα πρώτα σπέρματα του πανικού
σκορπίστηκαν εντάξει στην οδό Στουρνάρα
αριστερότερα Αχαρνών. Δικά μας πρόσωπα
Α-14 και Β-22 πρωτοστατούν. Κατέρχονται
πολλοί σε χωριστές ομάδες - καταγράψατε.
Και τώρα προσοχή στη ρυθμική κλιμάκωση
προϊόντος ώστε. Καλώδια και πομποί σε
θέσεις ασφαλείς να διαχωρίζονται οι
φωνές. Τομείς προτεραιότητος τομείς
εμπιστοσύνης. Τα περισκόπια να εισχωρήσουνε
στο μέσα κύκλωμα αθορύβως. Ένταση στα
συνθήματα κυρίως μετά τις τέσσερες το
απόγευμα. Κανόνας. Στην επιφάνεια τίποτε
να μην πυρακτωθεί. Γρήγορος χειρισμός
των οπτικών μηχανημάτων. Και σταθερότητα
και ψυχραιμία. Το νούμερο 334 να φύγει
απ' τον εξώστη 7 να πάει απέναντι στο 3
αριστερό παράθυρο. Όλα τα πρόσωπα στο
μισοσκόταδο τονίζω μισισκόταδο.
Συντονισμός σε κάθε κίνηση. Δράση κι
αντίδραση και προπαντός επικρουστήρες.
Σωστό σημάδι και όχι στο μηδέν. Να φαγωθεί
με κάθε τρόπο εκείνο το έψιλο + κάππα
ευκίνητο κι ανήσυχο. Ν' ανατραπεί με
γρήγορους φορείς το Ιώτα και το Ψι.
Συμπλέξατε κι αποσυμπλέξατε. Η νύχτα
αυτή να γίνει αφετηρία - πραγματικότητα
των άλλων πραγματικοτήτων ώστε.
Τάκης ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
(αποσπάσματα την ενότητα "Δοκίμιο '73-'74"
του έργου Το Χρονικό, Κέδρος, Αθήνα 1975)
Νοέμβρης του '77
Στη Β.Μ.
Φυσάει ακόμη στα στενά περάσματα
δεν είναι άνεμος αυτό
ένα ρίγος
σέρνεται σύρριζα στον τοίχο
με τις ξεφτισμένες αφίσες
τα λαβωμένα συνθήματα
ένα ρίγος
αναδεύει χάρτινους σωρούς
στις κόχες των πεζοδρομίων.
Δεν θα ταχύνω το βήμα
δεν θ' αποτρέψω το βλέμμα~
με άλλα λόγια
δεν πρόκειται ν' αλλάξω δρομολόγιο.
Αμαλία ΤΣΑΚΝΙΑ
(πό τη συλλογή Αφύλακτη διάβαση, Κέδρος, Αθήνα1978)
Βασικό βοήθημα, από όπου αντλήθηκαν τα
ποιήματα που περιλαμβάνει το δισέλιδο
αυτό, ήταν ο τόμος Το μελάνι φωνάζει.
Η 17η Νοέμβρη στη λογοτεχνία,
εισαγωγή και ανθολόγηση Ηλίας Γκρης,
Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, όπου ανθολογούνται
ποιήματα και πεζά για το Πολυτεχνείο.
|