HAYGH

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις που προέκυψαν με αφορμή την απόλυση εργαζομένου στις εκδόσεις Άγρα με δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τάσου Κουράκη, νέο κείμενο 18 επιπλέον διανοουμένων, καθώς και ανακοίνωση του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών. Παράλληλα σε κείμενό του που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ο Κώστας Δεσποινιάδης υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι η "Αυγή" αρνήθηκε να δημοσιεύσει άρθρο του για το ζήτημα.

Τάσος Κουράκης

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης σε δελτίο τύπου που εξέδωσε αναφέρει: "Κάθε απόλυση εργαζομένου είναι ακρωτηριασμός. Είναι η ακρότατη βία. Οι διαφορές δεν λύνονται με το δίκαιο της ιδιοκτησίας ούτε με το δίκαιο της εξουσίας. Οι διαφορές λύνονται από την Κοινότητα και στη συγκεκριμένη περίπτωση από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι εργαζόμενοι είναι πάντοτε εντάξει στα καθήκοντά τους (και δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ντίνου Παλαιστίδη). Την αντίθεση όμως δεν τη λύνει η μονοπρόσωπη εξουσία, δηλαδή το αφεντικό ή ο διευθυντής, γιατί είναι ανεξέλεγκτος και δεν λογοδοτεί (συνήθως) σε κανέναν. Την αντίθεση τη λύνει η συνέλευση της κοινότητας, με αίσθημα αλληλεγγύης και δικαίου. Και βέβαια η λύση δεν είναι ο εξοστρακισμός. Αυτή η μοίρα επιφυλάσσεται (σπανίως) σε εκείνους που στρέφονται εναντίον της ομάδας. Στη χώρα μας δυστυχώς δεν υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες εργαζομένων, καθώς απέχουμε πολύ από μορφές αυτοθέσμισης της κοινωνίας. Υπάρχει όμως η συνέλευση των εργαζομένων και το σωματείο. Ας αξιοποιήσουμε αυτά κι ας μην διολισθήσουμε στο να αναμένουμε τις αποφάσεις των δικαστηρίων για να πάρουμε θέση για το δίκιο των εργαζομένων. Νόμιμο δεν σημαίνει ότι είναι και ηθικό, ούτε ότι είναι και κοινωνικά δίκαιο. (Τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά, τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων πετσοκόβονται με νόμιμο τρόπο, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους με νόμιμο τρόπο εξολοθρεύουν ανθρώπους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και αλλού). Όσον αφορά την Άγρα, αλλά και κάθε φυσικό πρόσωπο, είναι δίκαιο να αναγνωρίζεται η προσφορά εκάστου, αλλά οι αλλοτινές περγαμηνές δεν μπορεί να αποτελούν διαρκές και ισόβιο διαβατήριο ορθής στάσης. «Το θέμα είναι τώρα τι λες». Όχι δηλαδή τι έχει κάνει η Άγρα γενικά ως τώρα, αλλά πώς πράττει συγκεκριμένα με τον εργαζόμενο Ντίνο Παλαιστίδη. Οι δε διανοούμενοι αν δεν μπορούν -ως οφείλουν εκ της θέσεώς τους- να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους, αν δεν τολμούν να συγκρουστούν, καλύτερα να σιωπούν. Όταν διακυβεύονται τόσο μεγάλα ζητήματα, οι καθωσπρεπισμοί μπαίνουν στην άκρη. Εδώ δεν είναι δημόσιες σχέσεις, είναι σχέσεις ζωής. Η “Αυγή” με απογοήτευσε. Δεν την δικαιώνω. Η πολιτική των ίσων αποστάσεων (στην καλύτερη περίπτωση) μου είναι ξένη. Περιμένω να επανορθώσει".

Δεκαοχτώ διανοούμενοι

Με το κείμενό τους οι δεκαοχτώ διανοούμενοι διευκρινίζουν κατ' αρχήν ότι "Είμαστε εναντίον των απολύσεων. Η υπεράσπιση των μισθωτών είναι θέμα αρχής" επιπλέον ότι "Η 'Άγρα' δεν είναι μια οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση: διακρίνεται για την ποιότητα των εκδόσεών της, και τα τριάντα χρόνια της ύπαρξής της δεν έχει προβεί σε απολύσεις. Οι εργαζόμενοι στην "Άγρα" έπαιρναν πάντοτε μέρος στις απεργίες ως σύνολο, χωρίς ποτέ να υπάρξει αντίδραση από την πλευρά της εργοδοσίας". Επιπλέον εκφράζουν τη λύπη τους "για το ότι μια σχέση εργοδότη-εργαζόμενου με διαφορές και εντάσεις, κατέληξε σε απόλυση. Αλλά το γεγονός αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία για να συζητηθεί το ευρύτερο πρόβλημα των συνθηκών εργασίας στον χώρο του βιβλίου. Αντί γι' αυτό, γίνεται, γραπτά και προφορικά, μια θορυβώδης και άδικη προσπάθεια απαξίωσης της Άγρας". Παράλληλα εκφράζουν την ελπίδα "ότι το πρόβλημα θα λυθεί με απευθείας συνεννόηση, και όχι από τα δικαστήρια, με επαναπρόσληψη του εργαζόμενου και με διάλογο με τους εργαζόμενους στην Άγρα". Η κρίση, καταλήγουν "πρέπει να ξεπεραστεί προς το συμφέρον των εργαζομένων. Ταυτόχρονα πρέπει να σταματήσει η εκστρατεία απαξίωσης, εκστρατεία που εντέλει είναι σε βάρος και των εργαζομένων στην Άγρα, αλλά και της πνευματικής ζωής της χώρας μας, στην οποία τόσα έχει προσφέρει αυτός ο εκδοτικός οίκος". Το κείμενο υπογράφουν οι Χρίστος Αλεξίου, Γιάννης Αγγελής, Νάντια Βαλαβάνη, Έκτωρ Κακναβάτος, Άρτεμις Καρδουλάκη, Κώστας Κρεμμύδας, Μαρία Κοκκίνου, Θόδωρος Κουτσουμπός, Γιώργος Μανιάτης, Πέτρος Μαρτινίδης, Κατερίνα Μάτσα, Σάββας Μιχαήλ, Ευτύχης Μπιτσάκης, Αντρέας Παγουλάτος, Γιάννης Πλάγγεσης, Κώστας Σκορδούλης, Έρη Σταυροπούλου, Αλέξανδρος Χρύσης.

Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών

Τη συμπαράστασή του στις εκδόσεις Άγρα εκφράζει το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών εκφράζοντας παράλληλα την ανησυχία του "για τα θλιβερά γεγονότα που διαδραματίζονται αυτές τις μέρες από μια ομάδα βιβλιοϋπαλλήλων μπροστά από τα γραφεία των εκδόσεων Άγρα, αλλά και για την κατά το παρελθόν ανάλογη στάση τους σε σχέση με άλλους συναδέλφους". Πιστεύουμε, επισημαίνεται στην ανακοίνωση "ότι με αφισοκολλήσεις, συνθήματα στους τοίχους, προσβλητικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς διαμορφώνεται ένα κλίμα το οποίο όχι μόνο δεν επιτρέπει την επίλυση των τυχόν προβλημάτων αλλά αντιθέτως προκαλεί άλλα, σοβαρότερα, τα οποία μας επιβαρύνουν σε μια ιδιαίτερα δυσμενή συγκυρία, στην οποία απαιτείται συστράτευση".

Κώστας Δεσποινιάδης

Ο Κώστας Δεσποινιάδης, εκδότης του περιοδικού "Πανοπτικόν" και εκ των υπευθύνων της σειράς "Περάσματα" των εκδόσεων Βάνιας, έστειλε μακροσκελές κείμενό του, στο οποίο εκφράζει τις αντιρρήσεις του με το κείμενο των 30 διανοουμένων, προκειμένου να δημοσιευτεί στα "Ενθέματα" της "Κυριακάτικης Αυγής". Του ζητήσαμε να διαμορφώσει το κείμενό του σε έκταση περίπου 500 λέξεων προκειμένου να δημοσιευτεί. Ο ίδιος αρνήθηκε, κοινοποίησε το κείμενό του στο διαδίκτυο και καταγγέλλει την "Αυγή" για ... σταλινισμό!

Αναδημοσιεύουμε την κατακλείδα του άρθρου, η οποία αποτελεί και την πολιτική θέση του αρθρογράφου. "Ιστορικά, η συλλογή υπογραφών έχει χρησιμοποιηθεί ως μια συμβολική κίνηση υποστήριξης κάποιου αδυνάτου, κάποιου διωκόμενου ή κάποιου που βρίσκεται στη φυλακή ή γενικότερα κινδυνεύει. Η χρησιμοποίηση του μέσου αυτού για την υπεράσπιση ενός εργοδότη αν μη τι άλλο το ακυρώνει και διαστρεβλώνει την ιστορικότητα αυτής της πρακτικής. Επιπλέον, η κίνηση αυτή των 49 έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατες συλλογικές τοποθετήσεις διανοουμένων κατά τον περσινό Δεκέμβρη που όλες είχαν αντιδραστικό πρόσημο, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Κάποτε αναφερόμασταν με θλίψη στη σιωπή των διανοουμένων. Φοβάμαι ότι ο καιρός που θα παρακαλάμε να μην πάρουν θέση δεν είναι μακριά. Σε ιστορικές στιγμές κρίσης και κοινωνικής έντασης όπως αυτή που διανύουμε η θέση που παίρνει ο καθένας είναι κρίσιμη και ενδεικτική. Από την εποχή του Σωκράτη έχει οριστεί με τον πλέον εύγλωττο τρόπο ο ρόλος του καλώς εννοούμενου διανοούμενου. Είναι αυτός που σαν την αλογόμυγα ξυπνά το ράθυμο άλογο της Πόλης και για «ανταμοιβή» τον ποτίζουν κώνειο ή τον ρίχνουν στην πυρά. Δυστυχώς, εδώ και καιρό βλέπαμε διανοούμενους να διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτομπεί σε κρατικές επιτροπές και thinktanks, ποιος θα ελιχθεί με ρασπουτινική δεξιοτεχνία στο ακαδημαϊκό κατεστημένο και ποιος θα εξασφαλίσει από νωρίς την κρατικοδίαιτη σταδιοδρομία του, προωθώντας ταυτόχρονα όσους περισσότερους μπορεί από το περιβάλλον του. Η επιστολή που υπογράφουν οι 49 διανοούμενοι υπέρ των εκδόσεων Άγρα, φοβάμαι ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή κατά την οποία οι «άνθρωποι του πνεύματος» αυτοπρόσφερτοι θα τάσσονται εναντίον του κάθε αδυνάτου με εξευτελιστικό αντίτιμο μια επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση".

Η "Αυγή" από την αρχή της αντιπαράθεσης στον εκδοτικό οίκο "Άγρα", παρουσίασε όλες τις απόψεις και δεν απέφυγε, στο μέτρο που το επέτρεπε η δημοσιογραφική δεοντολογία, να χαρακτηρίσει ως "άδικη" την απόλυση και ταυτοχρόνως ως "άδικη" τη γενικότερη επίθεση που εξαπολύθηκε εναντίον του εκδοτικού οίκου "Άγρα". Δεν ήταν μια "δημοσιοσχεσίτικη" και μεσοβέζικη στάση, όπως επιπόλαια θα μπορούσε κανείς να μας καταλογίσει. Είναι μια ψύχραιμη θέση, απόρροια των αρχών της εφημερίδας. Δεν βολευόμαστε με τα εύκολα κλισέ του τύπου "νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη". Η υπόθεση όμως έχει ξεφύγει από τα στενά όρια μιας εργατικής διαφοράς. Όπως συμβαίνει και με άλλα "ελάσσονα" θέματα, υπήρξε αφορμή για να εκδηλωθούν συμπτώματα της κρίσης της αριστεράς. Άλλωστε η δημόσια παρέμβαση τόσων διανοουμένων θα ήταν πρόχειρο να αποδοθεί στις σχέσεις τους με τον εκδοτικό οίκο. Στο διάβημά τους διαβάζουμε κάτι ευρύτερο, πολύ διαφορετικό από την... άγραν αριστερών εντυπώσεων.

"Α".