HAYGH

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΟΡΩΝΑΚΗ

Όποιος θεωρεί τον Συνασπισμό και την δικιά μας αριστερά μακράς πνοής δεν μπορεί παρά να κοιτάει μπροστά. Αυτή την μεγάλη ευθύνη για την ελληνική αριστερά, αλλά και για την κοινωνία που θα βρεθεί αντιμέτωπη με τεράστια προβλήματα την επόμενη περίοδο, πρέπει να σηκώσει στην πλάτη του ο Συνασπισμός και να θέσει ανοιχτά αυτή την πρόκληση στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε όλες τις δυνάμεις που κινούνται έξω από το νεοφιλελεύθερο τόξο.

Ένα από τα σοβαρότερα λάθη που κάνουμε είναι να υποτάσσουμε την ανάλυση της πραγματικότητας στην τακτική που θέλουμε να προτείνουμε. Ακόμα και αν αυτό οφείλεται σε ιδεολογικές διαφορές, η κουβέντα επί του ιδεολογικού υποτάσσεται και αυτή στα πεδία που οι διαφωνίες προϋπήρχαν της ίδρυσης του κόμματος. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που σήμερα δεν συζητάμε στα σοβαρά για το τι έχει γίνει αυτά τα τρία χρόνια και ειδικά τους τελευταίους μήνες. Η μια πλευρά αναγορεύει ως μόνο πρόβλημα τις πολλαπλές διαφορετικές εκφωνήσεις και η άλλη τραγικοποιεί τα προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω πως όποιος ρωτήσει κάποιο μέλος του κόμματος θα του πει πως και στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε προβλήματα και η κατάσταση με τις δηλώσεις στελεχών στα ΜΜΕ έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, το πιο σημαντικό όμως είναι πως θα μπορεί να περιγράψει τι θετικό έχουμε κάνει και ποια προβλήματα μας ταλανίζουν.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, βρισκόμαστε σε οριακό σημείο και η απογοήτευση κυριαρχεί. Η ματαίωση των προσδοκιών για μια νέα ισχυρή αριστερά, ο κλονισμός της εμπιστοσύνης, στο πολιτικό σχέδιο της πλειοψηφίας, κυρίως μετά την ακατανόητη ακόμα σύγκρουση των βασικών εισηγητών της και των προβλημάτων στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το σχέδιο της μειοψηφίας, που επαναφέρει συνεχώς την απειλή αποχώρησης με βάση το προαιώνιο συμβόλαιο, η παραλυτική λειτουργία και το ανεκπλήρωτο αίτημα για δημοκρατία που μπορεί να παίρνει λάθος εκφάνσεις αλλά δείχνει ένα πραγματικό έλλειμμα, έχουν κλονίσει όλους μας.

Απέναντι σε αυτά φτάνει να προτείνουμε ξανά εξωστρέφεια;

Το ζήτημα δεν είναι συνέδριο ή όχι. Ένα συνέδριο που η μάχη θα γίνεται χωρίς νέο περιεχόμενο, μια μάχη συσχετισμών που θα τα αφήσει όλα ίδια, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία. Αυτό που χρειάζεται είναι να διατυπώσουμε σαφείς εκτιμήσεις για το τι έχει γίνει, τι νέα στοιχεία μας παρέχει η συγκυρία σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και πως συναρθρώνουμε την διεθνή, ευρωπαϊκή και ελληνική εμπειρία, τα είκοσι χρόνια Συνασπισμού και την εμπειρία μας από το ελπιδοφόρο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ χαράζοντας την στρατηγική για την αριστερά του 21ου αιώνα.

Όποιος θεωρεί τον Συνασπισμό και την δικιά μας αριστερά μακράς πνοής δεν μπορεί παρά να κοιτάει μπροστά. Αυτή την μεγάλη ευθύνη για την ελληνική αριστερά, αλλά και για την κοινωνία που θα βρεθεί αντιμέτωπη με τεράστια προβλήματα την επόμενη περίοδο, πρέπει να σηκώσει στην πλάτη του ο Συνασπισμός και να θέσει ανοιχτά αυτή την πρόκληση στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε όλες τις δυνάμεις που κινούνται έξω από το νεοφιλελεύθερο τόξο. Ένα τέτοιο ιδεολογικό, στρατηγικό συνέδριο χρειαζόμαστε που θα διατυπώσει ένα αξιόπιστο πολιτικό σχέδιο για τις επόμενες δεκαετίες και όχι για τις επόμενες μέρες.

Τι σημαίνει κλιματική αλλαγή και τι μοντέλο παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης προτείνουμε; Τι συμβαίνει στο οικονομικό πεδίο και ποια είναι η ανταγωνιστική μας πρόταση; Με ποιο τρόπο παρεμβαίνουμε στο κοινωνικό επίπεδο; Πώς σε συνθήκες διάλυσης του κοινωνικού ιστού ανασυγκροτούμε την συλλογικότητα; Πώς επεκτείνουμε το παράδειγμα και το κάνουμε μαζική πολιτική και πώς γίνεται πολιτική πράξη η αλληλεγγύη; Πώς σπάμε την καχυποψία και πώς επανακτούμε την αξιοπιστία μας;

Μπορούμε να συνεχίσουμε να εκφωνούμε ενώ τα μέλη είναι στρατός προπαγάνδας ή μπορούμε να κάνουμε ένα ποιοτικό άλμα δημοκρατίας, συμμετοχής και δημιουργικότητας; Τι σημαίνει δημοκρατία στο κόμμα και πώς χειριζόμαστε την διαφωνία; Ποια είναι η σχέση μας με τα ΜΜΕ και τις νέες τεχνολογίες; Με ποιο τρόπο παρεμβαίνουμε στο συνδικαλιστικό κίνημα και πώς ξαναμπαίνουμε στους χώρους δουλειάς και σπουδών; Τέλος, τι θέση θέλουμε να έχουμε σε σχέση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, ποιες συμμαχίες επιδιώκουμε και πώς;

Αυτά τα ερωτήματα μαζί ίσως και με πολλά άλλα μπορούν να σημάνουν για όλο τον χώρο μια μεγάλη επιστροφή στην πολιτική, μια επανεκκίνηση. Δεν μπορούμε παρά να εργαστούμε με έμπνευση για μια μεγάλη αριστερά που θα υπερβαίνει την ιστορική ήττα του ’89 και θα μπαίνει στον νέο αιώνα έτοιμη να διεκδικήσει ξανά την ουτοπία, τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Ένα τέτοιο συνέδριο χρειαζόμαστε, ένα τέτοιο συνέδριο ταιριάζει στην ιστορία μας και στο ύψος των αξιών μας.