HAYGH

Εξήντα ακριβώς χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου, ο «ανθρωποκεντρικός» Παντελής Βούλγαρης γύρισε μια ταινία μυθοπλασίας για τις τελευταίες ημέρες της σύγκρουσης, ταινία που ήδη φαίνεται να έχει διχάσει, τη στιγμή μάλιστα που κηρύσσει τη «λήξη» της αιματηρής αντιπαράθεσης, τη συμφιλίωση. Πέρα από την ιστορική αξιοπιστία, την οποία ο σκηνοθέτης σαφέστατα διεκδικεί, ταυτόχρονα με τη συναισθηματική εμπλοκή του σύγχρονου θεατή, η ταινία του Παντελή Βούλγαρη ενδιαφέρει και απασχολεί γιατί υποδηλώνει και τις βαθύτερες διεργασίες που συντελούνται σήμερα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο "απέναντι" στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν αλλά και σε σχέση με τις απαντήσεις σε ερωτήματα των ημερών μας, που υποκρύπτουν παλαιότερα διλήμματα. Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά τις τελευταίες ημέρες, προτού μάλιστα βγει η ταινία στις αίθουσες και συναντήσει το κοινό της. Ακούσαμε για παράδειγμα βουλευτές και πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ (ίσως και άλλους, που μας διέφυγαν) να μιλούν για "πολύτιμο μάθημα Ιστορίας", ενώ κάποιοι άλλοι έσπευσαν να κατακεραυνώσουν όσους "δεν εννοούν να αποδεχθούν το ανθρώπινο πρόσωπο του Εμφυλίου". Απευθυνθήκαμε σε τέσσερις ευαίσθητους δέκτες από τη μεριά της (σύγχρονης) αριστεράς, ζητώντας τους να δουν την ταινία και να καταθέσουν εδώ την άποψή τους.

Κ.Τ.