Ελ. Πορτάλιου: Για μια δημιουργική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ
Ζαγάρας Κ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/10/2009

Της ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ (ΑΚΟΑ)

Εργαζόμαστε για τον ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική της αριστεράς του 21ου αιώνα. Μια τέτοια ιστορική δυνατότητα προϋποθέτει, από τη μια, ρήξεις με τα εφαρμοσμένα σε κόμματα και καθεστώτα παραδείγματα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, που κατέρρευσαν με το τέλος του 20ού αιώνα και, από την άλλη, βαθιές τομές στο δικό μας δημιούργημα – τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η μικρή μας ιστορία συναντήθηκε, γύρω στο 2007, με μια μεγάλη κοινωνική δυναμική, με τον λαϊκό κόσμο που προσέβλεπε στον ΣΥΡΙΖΑ και επιζητούσε τρόπους επικοινωνίας και συμμετοχής. Η περιχαράκωση της μεγαλύτερης αλλά και μικρότερων συνιστωσών στα κομματικά οχυρά τους έβαλε τότε τέλος στη δυνατότητα ενός μαζικού ΣΥΡΙΖΑ, κοινωνικά γειωμένου και πολιτικά ανανεωμένου και ριζοσπαστικού. Ακολούθησαν οι αλληλοδιασταυρούμενες συγκρούσεις μεταξύ τάσεων και προσώπων στον χώρο του ΣΥΝ, οι οποίες μας εξέθεσαν στην κοινωνία ως πολιτική δύναμη που ενέχεται σε μικροπαίγνια εξουσίας και δεν διαφοροποιείται σοβαρά από την ηθική της κυρίαρχης αστικής πολιτικής.

Λίγες μέρες πριν από την κατάθεση των ψηφοδελτίων για τις εθνικές εκλογές, η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ έμοιαζε η πιο πιθανή εκδοχή. Παρ’ όλα αυτά, την τελευταία στιγμή, το εγχείρημα, αν και βαθιά τραυματισμένο, διασώθηκε χάρις στην εμμονή του επώνυμου και ανώνυμου κόσμου μας, που έχει επενδύσει στην κοινή προσπάθεια πολύ περισσότερα από μικροκομματικές και παραγοντικές φιλοδοξίες.

Διασωθήκαμε εκλογικά, αλλά θα υπάρξουμε στο μέλλον μόνο αν κατακτήσουμε μια νέα δημιουργική διαδικασία για τη δημοκρατική ανασυγκρότηση, την κοινωνική εγγραφή και την ιδεολογική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πρέπει να βαδίσει τώρα στον στόχο της αριστεράς ως μαζικής λαϊκής παράταξης, που ανταποκρίνεται στις κοινωνίες του 21ου αιώνα.

Άμεση προϋπόθεση για τα προηγούμενα και θέμα της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Νοεμβρίου αποτελεί η δημοκρατική θέσμιση του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του. Η δημοκρατική λειτουργία είναι θεμελιακό στοιχείο ταυτότητας, παραπέμπει στον στρατηγικό σκοπό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία και ασκεί έμπρακτη κριτική στους θεσμούς της αυταρχικής συναινετικής δημοκρατίας.