HAYGH

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

Όποιος είδε την ανακοίνωση του τμήματος δικαιωμάτων του ΣΥΝ και τη δήλωση του βουλευτή Πάτρας, Νίκου Τσούκαλη, για την έφοδο στον καταυλισμό των μεταναστών, δύσκολα θα κατάλαβε ότι προέρχονται από το ίδιο κόμμα.

Οι μεν μιλούν για «κτηνωδία», ο δε επικρίνει την κυβέρνηση που καταφεύγει σε «προσωρινές λύσεις» και «μέτρα καταστολής». Οι μεν ζητούν την παραίτηση Μαρκογιαννάκη, «για το εγκληματικό πογκρόμ» και τον φανατισμό με τον οποίο προωθεί «την ακροδεξιά ατζέντα», ο δε σημειώνει ότι «οι επιχειρήσεις-σκούπα δεν μπορεί παρά να έχουν προσωρινό χαρακτήρα, μεταθέτοντας το πρόβλημα τόσο γεωγραφικά όσο και χρονικά». Και οι δύο τάσσονται βέβαια υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών, αλλά ο βουλευτής προσέχει: Τάσσεται υπέρ των δικαιωμάτων «τόσο των δημοτών της Πάτρας όσο και των μεταναστών». Σαφέστατος…

Οι δύο αυτές στάσεις δεν σερβίρονται εδώ για άλλο ένα τσιμπούσι αφορισμών, αλλά γιατί περιγράφουν με τον τρόπο τους ένα νέο πρόβλημα, που ενέσκηψε στην «ατζέντα» σχεδόν βίαια μετά τις ευρωεκλογές. Ποιο; Τοπικοί παράγοντες -στο πογκρόμ της Πάτρας ήταν παρόντες ο νομάρχης και ο δήμαρχος της πόλης, αμφότεροι ΠΑΣΟΚ-, «αγανακτισμένοι πολίτες» και σημαντικό μέρος των τοπικών κοινωνιών στρέφουν τα πυρά τους κατά των  μεταναστών. Κόμματα και βουλευτές, ακόμα και αριστεροί (γιατί όχι;) πιέζονται από κοινωνικές ομάδες και «δημότες», που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν ότι για την αθλιότητα των καταυλισμών και των Εφετείων οι μόνοι που δεν ευθύνονται είναι οι σύγχρονοι μελαψοί άθλιοι και τα παιδιά τους.

Τεράστια πίεση κι όποιος αντέξει. Αποτέλεσμα; Η γρίπη του ΛΑΟΣ απειλεί τον εξασθενημένο κοινωνικό οργανισμό. Η Ν.Δ. έχει ήδη νοσήσει σοβαρά και ακολουθεί τη θεραπεία των πογκρόμ, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να προφυλαχτεί με γυμναστική αυταρχισμού και εμβόλια μηδενικής ανοχής, αλλά και η αριστερά δεν αισθάνεται τελευταία τόσο καλά. Ανάμεσα «σε αξίες και παραδόσεις αιώνων» και στην ανάγκη ενός ρεαλισμού που δεν θα αφήσει τους άλλους, (πρώτα την ακροδεξιά) να χειραγωγούν τη διάχυτη δυσαρέσκεια, ανάμεσα στους μετανάστες και στους δημότες, στους ταλαιπωρημένους Έλληνες και στους εκατό φορές πιο ταλαιπωρημένους αλλοδαπούς, χρειάζεται προφανώς έναν νέο, ευέλικτο, αλλά αποφασιστικό βηματισμό. Που θα απαντά στο βήμα της χήνας και συνεπώς δεν θα αντιγράφει το μετέωρο βήμα του πελαργού…