HAYGH

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΑΡΙΔΗ*

Τα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη καταδεικνύουν μεγάλης κλίμακας διεργασίες, ασύμμετρες ως προς την ιδεολογική ετοιμότητα και την οργανωτική ισχύ του κόμματος: περιθωριοποίηση μεγάλων στρωμάτων που αποκλείονται από τον οικονομικο-κοινωνικό και πολιτισμικό πλούτο και κατά συνέπεια από το πολιτικό. Και εγκλωβισμός του πολιτικού σε πεδία όπου συναρθρώνονται διεθνικά οικονομικά και πολιτικά κέντρα, τα οποία ορίζουν και ελέγχουν απολύτως το πεδίο της διαβούλευσης, εκλύοντας έναν ανυπόφορο πλέον αυταρχισμό και συγκεντρωτισμό. Κοντά σ’ αυτά καταβυθίστηκε πριν δοκιμαστεί το εγχείρημα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, έργο και του ΣΥΝ, ως πεδίο επεξεργασίας μιας πολιτικής που θα αναλογούσε στη φύση και την έκταση των πολιτικών διεργασιών στην Ευρώπη, θα αντιμετώπιζε αυτή την ιδιότυπη «καπιταλιστική διεθνή». Στο πλαίσιο των ερωτημάτων αυτών, η φιλολογία περί φιλευρωπαϊσμού και ευρωσκεπτικισμού είναι αναχρονιστική και παντελώς εκτός θέματος.

Η εκλογική μάχη στα καθ’ ημάς οργανώθηκε σε αναφορά προς τον δικομματισμό, υπόφορο πλέον παραπολιτικών κέντρων και οικονομικών συμφερόντων, τα οποία, με αιχμή του δόρατος δίκτυα ΜΜΕ, ποδηγετούν τις πολιτικές διεργασίες. Ο δικομματισμός εμπεδώνεται πλέον ως «σύστημα διακυβέρνησης», επιφυλάσσοντας στα υπόλοιπα κόμματα περιφερειακούς ή περιθωριακούς ρόλους. Τα ΜΜΕ διαχειρίζονται ένα συνταγματικό, δημόσιο αγαθό, την ενημέρωση, το οποίο ιδιοποιούνται εν ονόματι οικονομικών συμφερόντων και παραπολιτικών κέντρων, εκβιάζουν τα κόμματα, ορίζουν πολιτικά διακυβεύματα, στρεβλώνουν τον δημόσιο διάλογο, ευτελίζουν φορείς και πολιτικές. Η φιλολογία ότι τα ΜΜΕ «κατατρέχουν» τον ΣΥΡΙΖΑ (που ως ευκόλως εννοούμενο καλό είναι να παραλείπεται , καθώς τα στραβά των άλλων δεν αναλογούν αυτονόητα σε δικές μας αρετές) όπως και η αναζήτηση «επικοινωνιακών λαθών» είναι εκτός θέματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια απάντηση στην εκρηκτική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, στη λογική της κοινής δράσης αριστεράς και κινημάτων, μια επιλογή στην οποία πρωτοστατήσαμε και φτάσαμε στο Κοινωνικό Φόρουμ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Ομόφωνη, χωρίς υποσημειώσεις, στράτευση του ΣΥΝ στην υπόθεση της ενότητας της Αριστεράς, της ενδυνάμωσης των κινημάτων, της διεύρυνσης της πολιτικής συμμετοχής, του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας και της πολιτείας μας. Αυτές είναι οι αφετηρίες μας, σε αυτά ομοφωνήσαμε, αυτά αποτυπώνουν τις αξίες μας, τη δύναμη των ιδεών μας, την θετική παράδοση του κομμουνιστικού και ριζοσπαστικού κινήματος που κομίσαμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Στη βάση αυτών των αξιών και αρχών, οι συνιστώσες δεν παρεμβαίνουν στα εσωτερικά των άλλων, καμία από αυτές δεν είναι ιδεολογικοπολιτικά κολοβή, κανείς δεν θέτει προϋποθέσεις, δεν εκβιάζει επιλογές, δεν μιλάει απρεπώς για τους συμμάχους τους. Ο καθένας έχει δικαίωμα στον κομματικό του ναρκισσισμό, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από εικόνες αναπηρίας για τους υπόλοιπους.

Ο καθένας όμως κρίνεται πρωτίστως από τη συμπεριφορά του έναντι των ανένταχτων αριστερών, οι οποίοι δεν είναι καταναλωτές ωραίων πολιτικών προϊόντων, ούτε οπαδοί και ψηφοφόροι. Ούτε βέβαια μαζικός χώρος των συνιστωσών. Σε αυτό δίνουμε εδώ και δεκαετίες εξετάσεις και μάλλον εμείς τα πήγαμε καλά. Σε αυτούς τους ανένταχτους, τη μνήμη και την ψυχή της Αριστεράς οφείλουν κυρίως απολογισμούς τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ και όχι «εκτιμήσεις» και «αναλύσεις». Σε ό,τι μας αφορά θα περιμένουμε τους απολογισμούς των δικών μας εκπροσώπων για το τι έκαναν, πώς λειτούργησαν, τι επίπτωση είχε το έργο τους στην εύρυθμη και παραγωγική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε συζήτηση που εξαντλείται στα «βαρίδια» ή τον «αέρα στα πανιά μας» δεν αφορά την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν εμπλουτίζει την πολιτική μας, δεν μας κάνει σοφότερους, δεν δίνει πνοή στο ενωτικό μας εγχείρημα, είναι κι αυτή εκτός θέματος.

Είναι εξαιρετικά άστοχες αν όχι σκόπιμες οι παρεμβάσεις εκείνες που, εν μέσω γενικοτήτων, επιφυλάσσουν το ακαταλόγιστο στα συλλογικά όργανα ή εξαντλούνται στον καταλογισμό ευθυνών με αναφορά στις τάσεις, διαφυλάσσοντας πάντα τον «διτασισμό» ως τρόπο παραγωγής πολιτικής. Η ΚΠΕ αλλά και η Π.Γ. οφείλουν να αναλάβουν, συλλογικά και αδιαίρετα, τις καταστατικές τους ευθύνες ως συλλογικά όργανα και να απολογηθούν στις οργανώσεις. Οι έννοιες της «πλειοψηφίας» και της «μειοψηφίας» είναι αντικαταστατικές και καλό είναι να τις αποσύρουμε όλοι από τις αναλύσεις μας, οι δε διαφωνίες που κρατάνε από το συνέδριο ή οι τετριμμένες πια τριβές των γραφειοκρατικών μηχανισμών είναι εκτός θέματος.

Οποιαδήποτε λοιπόν συζήτηση για τις εκλογές δεν έχει κανένα απολύτως νόημα εάν δεν γίνει συντεταγμένα στο πλαίσιο των προβλεπόμενων διαδικασιών, εάν δεν ακολουθήσει αναλυτικούς και επί της ουσίας απολογισμούς και αξιολογήσεις για την πολιτική, τη λειτουργία και τη δράση των καθοδηγητικών οργάνων σε όλες τις κλίμακες των κομματικών μηχανισμών. Εάν ξαναρχίσουν να επιρρίπτονται ευθύνες δεξιά κι αριστερά, διεκδικώντας όλοι το ακαταλόγιστο για την τάση τους, παραλείποντας τη λειτουργία και την ευθύνη τους στα συλλογικά όργανα, ωσάν να ήταν άσυλο των τασικών ισορροπιών, θα οδηγηθούμε σε αποφάσεις «πλαστής έντασης» ή «μαϊμού ανακωχής», πέρα από τις προσδοκίες και τις εμπειρίες των «απλών μελών και φίλων» του κόμματος. Αυτοί κι αν τοποθετούνται από τον «διτασισμό», όπως και οι «ανένταχτοι» στον ΣΥΡΙΖΑ, μονίμως και συστηματικά πλέον «εκτός θέματος»…

* Ο Νίκος Κοταρίδης είναι γραμματέας της Οργάνωσης ΑΕΙ-Ερευνητικών Ιδρυμάτων Αθήνας