HAYGH

Της Τζίνας ΠΟΛΙΤΗ

Το βράδυ της Τρίτης, 9 Ιουνίου, με κατάπληξη είδα και άκουσα στις ειδήσεις των 8.00 του Mega, μέρος συνέντευξης που έδωσε ο Λ. Κύρκος. Και λέω «με κατάπληξη» όχι γιατί δεν μου ήταν γνωστές οι απαράδεκτες για μένα θέσεις του, αλλά γιατί σε μια τέτοια συγκυρία, που ζητάει από όλα τα πολιτικώς σκεπτόμενα υποκείμενα μια ψύχραιμη ανάλυση του «ευρωπαϊκού φαινομένου» και των βαθύτατων αντιφάσεων που έφεραν στο προσκήνιο οι πρόσφατες ευρωεκλογές, αντί του στοχαστικού λόγου που περίμενα να ακούσω από έναν έμπειρο, αριστερό, πολιτικό άνδρα, τον οποίο πρωτίστως θα προβλημάτιζε το πώς εν μέσω της τρομακτικής οικονομικής κρίσης και των δραματικών επιπτώσεών της στα εργατικά στρώματα ηττήθηκε στο σύνολό της η γνήσια ευρωπαϊκή αριστερά και θριάμβευσαν όλες οι δυνάμεις εκείνες που ευθύνονταν για την κρίση, αντί, λοιπόν, ενός τέτοιου λόγου, άκουσα μια «τοπικιστική», εσωστρεφή ανάλυση που εσκεμμένα υπέσκαπτε τη ριζοσπαστική, αριστερή ταυτότητα του κόμματος αποδίδοντας την πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στην παραμόρφωση της καθαρής, ευρωπαϊκής, ανανεωτικής φυσιογνωμίας του Συνασπισμού από την αμαρτωλή σχέση του με λογής αριστερίστικα «γκρουπούσκουλα» και από τα απαράδεκτα «ανοίγματα» των Αλαβάνου - Τσίπρα προς το αντιευρωπαϊκό ΚΚΕ.

Θα ήθελα λοιπόν από εδώ να ρωτήσω τον Λεωνίδα Κύρκο: Ποιος ήταν ο πρώτος διδάξας; Ποιος πρώτος συνέπραξε ώστε να δημιουργηθεί μεταπολιτευτικά η αριστερή συμμαχία με το ΚΚΕ και με «γκρουπούσκουλα» που συμπεριλαμβάνανε ακόμα και το Χριστιανικό Κόμμα του Ψαρουδάκη; Και αργότερα: Ποιος πρωτοστάτησε ώστε να δημιουργηθεί ο μεγάλος Συνασπισμός ανάμεσα στο ΚΚΕ και την ΕΑΡ; Το «μεγάλος» είναι τρόπος του λέγειν, γιατί τι ήταν τότε η ΕΑΡ σε σύγκριση με το ΚΚΕ παρά ένα «γκρουπούσκουλο» με μηδαμινά εκλογικά ποσοστά αλλά με έναν αξιοσέβαστο, αριστερό ηγέτη;

Η ενωτική αυτή κίνηση, ωστόσο, έφερε μια δυναμική στην αριστερά, άνοιξε μιαν ελπιδοφόρα προοπτική στην ταξική πάλη και εμψύχωσε τα μέλη και τους φίλους προσδίδοντάς τους μια γνήσια, ριζοσπαστική, αριστερή ταυτότητα που ξεχώριζε από την ψευδεπίγραφη εκείνη του ΠΑΣΟΚ. Όπως είναι γνωστό, το ενωτικό αυτό εγχείρημα κατέρρευσε «από τα πάνω» και άφησε για ακόμη μια φορά τους «από κάτω» σε βαθιά απογοήτευση και πίκρα.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωσταντόπουλος συνειδητοποιώντας ότι το Κόμμα, το αγαπητό σε όλο το Κολωνάκι, έπρεπε επιτέλους να αποκτήσει μια σαφή, ριζοσπαστική, αριστερή ταυτότητα, προκειμένου να «απογαλακτιστεί» από τη συμβιωτική σχέση που έντεχνα καλλιεργούσε και αναπαρήγε το ΠΑΣΟΚ και να ξεφύγει από την πλοκή εκείνη του «σασπένς» που κρατούσε τους οπαδούς του άυπνους ώς τα ξημερώματα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση περιμένοντας με αγωνία να δουν αν μπήκε ή δεν μπήκε ο ΣΥΝ στη Βουλή, ο Κωσταντόπουλος, λοιπόν, προς τιμήν του, έκανε το μεγάλο ενωτικό άνοιγμα και δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν, η αριστερή βάση συσπειρώθηκε, τα «λευκά» άρχισαν επιτέλους να πείθονται ότι ο ΣΥΝ δεν θα γινόταν το παραπαίδι του ΠΑΣΟΚ.

Οι στρατηγικές που επινοήθηκαν και τα μέσα που επιστρατεύτηκαν από τις ηγεμονεύουσες δυνάμεις προκειμένου να αποτύχει και αυτό το αριστερό, ενωτικό εγχείρημα μας είναι γνωστά Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν ήταν ο «έξωθεν» εχθρός. Ήταν η μελετημένη συσπείρωση και δράση του «εσωτερικού» αντιπάλου που καταγράφτηκε τόσο στην ήττα των προηγούμενων ευρωεκλογών όσο και στην αθρόα «μεταγραφή» επώνυμων στελεχών και φίλων στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ! Κανείς τους δεν υπολόγισε τη μεγάλη πλειοψηφία των «από κάτω» που η καρδιά του χτυπούσε και θα χτυπάει πάντα αριστερά. Και πάλι πίκρα, απογοήτευση, αποσυσπείρωση, θυμός.

Η εκλογή του Αλέκου Αλαβάνου στην προεδρία του κόμματος και η ανυποχώρητη στάση του για την ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ αναπτέρωσαν τις ελπίδες. Τα θετικά αποτελέσματα αυτής της απόφασης φάνηκαν στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Ακολούθησε η παραίτηση του Αλαβάνου από την προεδρία του ΣΥΝ και η εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, που είχε δώσει εξαίρετο δείγμα γραφής στις δημοτικές εκλογές ως επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης. Δεν ξέρω πώς «εισπράχτηκε» η εκλογή αυτή από παλαιά, περίοπτα στελέχη. Η «βάση», ωστόσο, πανηγύριζε. Καιρός ήταν να ανανεωθεί η Κουμουνδούρου και να πάψει να δίνει την εντύπωση δημόσιας υπηρεσίας με βαριεστημένους υπερόπτες υπαλλήλους.

Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν σταθερά να ανεβαίνουν. Και δεν εννοώ τα ποσοστά εκείνα που οφείλονταν στην εσωστρέφεια και την επαπειλούμενη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, αλλά εκείνα που επιβράβευαν τη σθεναρή στάση του ΣΥΡΙΖΑ για την αναθεώρηση του Συντάγματος και για το άρθρο 16, για την υπεύθυνη αντιπολιτευτική στρατηγική του, για την οικολογική του δράση, για το στήριγμα των κοινωνικών κινημάτων, για το ουσιαστικό άνοιγμα του ΣΥΝ στους νέους, τους εργαζόμενους, τους αγρότες και τα προβλήματά τους.

Όλα αυτά, βέβαια, ενόχλησαν. Ενόχλησαν πολύ. Και στήθηκε πάλι το γνωστό σχέδιο εξόντωσης: από τα ΜΜΕ, που ή μας κατάγγελλαν ή μας εξαφάνιζαν, από το πασοκικό σύνδρομο επανάληψης του πετυχημένου περί αρραβώνα σεναρίου, που θόλωνε τα νερά, και πολλά άλλα. Φτάσανε όλοι τους στο ζενίθ με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Φυλακίστηκε ο Αλαβάνος στο Μega, με την Τρέμη ανακρίτρια πάνω στην κεφαλή του, τον Πρετεντέρη ως τη δεξιά και τον Καψή ως την αριστερά χειροπέδη. Δεν προσκύνησε. Επέμενε, ως γνήσιος αριστερός, με όπλο του την κριτική σκέψη, να αναλύει το πολύπλοκο κοινωνικό φαινόμενο της εξέγερσης των νέων. Δεν μας το συγχώρησαν. Γιατί αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται και θέλουν να φιμώσουν: τον κριτικό λόγο που ξυπνάει τις συνειδήσεις.

Εντάξει. Θα ήμασταν αφελείς αν δεν το περιμέναμε. Αυτό που ίσως δεν περιμέναμε ήταν ότι το Σύστημα θα εύρισκε τους καλύτερους συμμάχους του εντός του ΣΥΝ: αντίθεση στις κινητοποιήσεις για το Άρθρο 16, στήριξη της Γιαννάκου για τη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων (τα οποία βουλιάζουν σήμερα σε ΗΠΑ και Αγγλία!), διάσπαση της πανεπιστημιακής, συνδικαλιστικής παράταξης και συνεργασία των «ανανεωτών» με το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., τρεχάματα από τον ένα στον άλλο ραδιοφωνικό σταθμό επωνύμων στελεχών προκειμένου να στηλιτεύσουν την ηγεσία του κόμματος, να καταγγείλουν με τον αντιδημοκρατικότερο τρόπο συλλογικές αποφάσεις και να αμαυρώσουν πρόσωπα περιφρονώντας στο έπακρο τη βούληση της βάσης. Και όλα αυτά δήθεν για να προστατέψουν την «ευρωπαϊκή» φυσιογνωμία του κόμματος από τα αντιευρωπαϊκά «γκρουπούσκουλα».

Το λεγόμενο αντιευρωπαϊκό γκρουπούσκουλο, ωστόσο, σεβάστηκε τη θέση της πλειοψηφίας για μια «ενωμένη Ευρώπη των Λαών» και τίμησε στο έπακρο τον λόγο του στο πρόσωπο της υποψήφιας σ. Ελένης Σωτηρίου.

Δεν θα ήθελα να αποδώσω τα χαμηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στην απαράδεκτη, υπονομευτική τακτική της ανανεωτικής τάσης του κόμματος και μόνο. Το πρωτόγνωρο για την Ελλάδα φαινόμενο της αποχής μπορεί στην επιφάνεια να εκφράζει την περιφρόνηση του εκλογικού σώματος προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ωστόσο, επικυρώνει την πλήρη επιτυχία της κυρίαρχης ιδεολογίας που στοχεύει στην αποπολιτικοποίηση και την περιχαράκωση των πολιτών σε ένα στείρο ατομικισμό και ζαμανφουτισμό.. Με άλλα λόγια, αντί, όπως νόμιζαν οι απέχοντες, να τους τη «φέρουν», τους την «έφεραν»!

Εγώ πάντως, σ. Λεωνίδα, εύχομαι να μην ξανακούσω επιφανή στελέχη του κόμματος να λεν «εμείς του ΠΑΣΟΚ» και να κορδώνονται σαν γύφτικα (με το μπαρδόν) σκεπάρνια. Εύχομαι η ηγεσία του κόμματος, σ’ αυτές τις δύσκολες, τραυματικές και πάλι στιγμές, να υπερασπιστεί σθεναρά τη ριζοσπαστική, αριστερή φυσιογνωμία του ΣΥΝ, το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και την αξιοπρέπεια των μελών, οπαδών και φίλων του. Αλλιώς, θα γίνουμε ο περίγελος των Πρετεντέρηδων και το κλωτσοσκούφι του Πάγκαλου. Θα πρέπει βεβαίως να ξεχάσουμε μια για πάντα τη Βουλή. Τότε, θα μπορούν επιτέλους οι Έλληνες νοικοκυραίοι να κοιμούνται νηστικοί μεν, ήσυχοι δε. Ο κ. Καρατζαφέρης θα φροντίσει γι’ αυτό. Κάποτε, όμως, ο Λαός αυτός θα ξυπνήσει. Ο Συνασπισμός, ωστόσο, θα απουσιάζει από τη ιστορική σκηνή εκείνη την Αυγή.