HAYGH

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΝΙΚΑ

Το τελευταίο διάστημα είναι διακριτή η τάση ενός μεγάλου τμήματος του κόσμου που ευχαρίστως θα ενίσχυε μια άλλη δύναμη, κόντρα στον δικομματισμό και με απέχθεια στο πολιτικό κατεστημένο της ρεμούλας και της δημαγωγίας.

Υπάρχει δηλαδή κόσμος που δεν πείθεται από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και περιμένει μια ευκαιρία για να κάνει κάτι άλλο.

Πέρυσι με την ανάδειξη του Α.Τσίπρα στην κεντρική πολιτική ως προέδρου του ΣΥΝ, αυτή η τάση εκφράστηκε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Τρεις δεκαετίες μεγαλώσαμε με τα ίδια πρόσωπα ασχέτως πολιτικής και στο πρόσωπο του Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ ο κόσμος είδε μια ευκαιρία για αλλαγή από τον δικομματισμό και την πολιτική των συμφερόντων αυτών.

Αντί όμως να το πάρουμε στα σοβαρά αυτό και να κινηθούμε με ορίζοντα την πολιτική πλειοψηφία και την κοινωνική οργάνωση της καθημερινότητας, κάποια στελέχη από την ηγεσία της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ πρότειναν χέρι βοηθείας στο ΠΑΣΟΚ (σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας από Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ).

Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα πίσω που υπονόμευσε την αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική για πολιτική πλειοψηφία όπως και την ευκαιρία για να αλλάξουμε το τοπίο.

Ένα άλλο βήμα πίσω ήταν που δεν αξιοποιήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΣΥΝ ως αξιόπιστο σχήμα υποδοχής του κόσμου σε οργανωτική συμμετοχή και όχι απλά ως θεατές των εξελίξεων και των εκδηλώσεων.

Πίσω κάναμε και στο ζήτημα της κομματικής δημοκρατίας με την ανοχή που δείξαμε στην κομματική στελεχική γραφειοκρατία - επετηρίδα του αριστερού ρεύματος και της Ανανεωτικής Πτέρυγας, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν σαν «βαρόνοι», βάζοντας έτσι βαρίδια στην κομματική ανανέωση.

Πίσω κάναμε και στην εξέγερση του Δεκέμβρη, προσπαθώντας στα ΜΜΕ να δείξουμε καθωσπρέπει και ξένοι με την κοινωνική βία, ζητώντας συγγνώμη για το λαϊκό σύνθημα 'μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι' , ακυρώνοντας την αυτονομία της νεολαίας του ΣΥΝ και την εύστοχη προκήρυξή της που βγήκε μέσα από τα ίδια τα γεγονότα.

Αψηφώντας τους συμβολισμούς της εξέγερσης επισκεπτόμασταν τα αστυνομικά σώματα αντί τα ξυλοδαρμένα, από τους μπάτσους, δικά μας σώματα.

Πίσω κάναμε εξαιτίας δηλώσεων από στελέχη του ΣΥΝ στα ΜΜΕ, που προέβαλλαν τη συνδιαλλαγή με το ΠΑΣΟΚ, αντιπαρατιθέμενοι έτσι με την εικόνα μας ως δύναμης που ανατρέπει και διαμορφώνει νέα δεδομένα στο πολιτικό τοπίο.

Δεν πέρασε ακόμη καιρός από την επαίσχυντη συμπεριφορά κάποιων μελών του ΣΥΝ στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ, που συντάχτηκαν σε άλλο σχήμα, ανταγωνιστικό προς τις θέσεις του συνδικαλιστικού σχήματος όπου συμμετέχουμε, ανατρέποντας αποφάσεις που υπερασπίζονταν το δημόσιο (δημοκρατικό, ελεύθερο και κοινωνικό) πανεπιστήμιο.

Είναι βήμα πίσω οι συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο κεντρικά αλλά και τοπικά ή συνδικαλιστικά και δυσχεραίνουν την δημιουργία κοινωνικού ρεύματος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάναμε πίσω και στην αριστερή ευρωπαϊκή φυσιογνωμία μας, υπαναχωρώντας από τις δράσεις που μας χαρακτήρισαν ως την μοναδική συνεπή δύναμη που ενδιαφέρεται για την Ευρώπη ως ενιαία πολιτική οντότητα με δημοκρατία και αλληλεγγύη ενώ μέχρι τότε δραστηριοποιούμασταν και τρέχαμε ως Ευρωπαίοι σε κάθε πόλη της Ευρώπης και διαδηλώναμε και τα σπάγαμε σε συνόδους, όπως π.χ. στην Πράγα του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου ή στην Γένοβα, στη Θεσσαλονίκη, κτλ.

Αντιπροτείναμε με τα δικά μας δημοκρατικά ευρωπαϊκά φόρουμ, όπως στη Φλωρεντία και την Αθήνα, θεσμούς και μέτρα για την Ευρώπη των λαών και όχι του κέρδους και όλα αυτά δίχως να υποτιμήσουμε την πείρα που απέκτησε η αριστερά και την συμβολή της στην Ε.Ε., διεκδικώντας μια άλλη Ευρώπη από αυτήν για την οποία αδιαφόρησε και ο κόσμος στις εκλογές.

Ήταν βήματα πίσω να πάμε στις ευρωεκλογές σε ψηφοδέλτιο που τα πρώτα πρόσωπα από πλευράς του ΣΥΝ ήταν δυο άξιοι κομματικοί της επετηρίδας των δύο τάσεων και όχι δυο νέα άτομα από αυτό το κίνημα που επηρέασε και δημιούργησε μια νέα παγκόσμια εμπειρία ή από τη νέα γενιά αγωνιστών της επισφαλούς εργασίας.

Προτείναμε κάτι αναντίστοιχο από το εγχείρημα του 5ου συνεδρίου και ο κόσμος το κατάλαβε και έχασε τον ενθουσιασμό του και το ενδιαφέρον του για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και ας ήταν κατά τ' άλλα το πιο ριζοσπαστικό και κοινωνικό που κατεβήκαμε ποτέ ως ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ.

Θα τελειώσω με τη χαμηλή συσπείρωση που είχαμε ως κόμμα στις εκλογές, κάτι που δείχνει βήματα πίσω από τη μαζική συμμετοχή την περίοδο των μεγάλων δημοσκοπικών αριθμών.

Από την πρώτη πτώση που είχαμε στα ποσοστά (πριν κάτι μήνες) μέχρι την τελευταία μέρα, η ηττοπάθεια κυρίευσε αρκετά στελέχη με αποτέλεσμα το ηθικό του κόμματος να είναι χαμηλό και «αυτό προμηνύει ήττα», όπως λέει ο σύντροφος Κλάουζεβιτς.

Από την μία είχαμε μαζικές εκδηλώσεις στην επαρχία με την περιοδεία -καμπάνια του πρόεδρου του ΣΥΝ με αποκορύφωμα την κεντρική ομιλία της Αθήνας και από την άλλη είχαμε το μισό κόμμα (από όλες τις τάσεις), που με μεγάλη απροθυμία συμμετείχε στην εκλογική καμπάνια.

Ένα τέτοιο κόμμα είναι αδύνατο να προχωρήσει στην κοινωνία όταν αρνείται την ίδια του την ανανέωση τρώγοντας και θυσιάζοντας τις δυνατότητες για καθαρά γραφειοκρατικούς λόγους με προσχήματα τα ρεύματα του παρελθόντος.

Αν μας ενδιαφέρει το μέλλον της κοινωνίας, πρέπει να αλλάξουμε και εμείς ως κόμμα και να μην είμαστε αιχμάλωτοι μιας παθογένειας που μεταφέρεται από την τριαντάχρονη και βάλε, της στελεχικής δηλαδή γραφειοκρατίας, κάνοντας πολιτική μέσα από το αλλοτριωμένο προσωπικό πρίσμα μιας χούφτας στελεχών στην Π.Γ. και την ΚΠΕ.

Πρέπει να κάνουμε αρκετά βήματα μπροστά και κανένα πίσω, γιατί κάναμε πολλά βήματα πίσω.

* Μέλος της Π.Κ Κέντρου του ΣΥΝ Θεσσαλονίκης