HAYGH

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Δεν θα σταθώ σε συνολική εκτίμηση των αποτελεσμάτων.

Να σημειώσω μόνο ότι δεν θα συμβάλω στο κλίμα τρομοκρατίας λόγω της ανόδου του ΛΑΟΣ, μιας και θεωρώ ότι συνδέεται άμεσα με την κατακόρυφη πτώση της Ν.Δ., αν και το θέμα των μεταναστών ακουμπάει αρνητικά ακόμα και δικά μας στρώματα.

Κύρια θα σταθώ στις δικές μας επιδόσεις που συνδέονται ίσως πρώτη φορά από τη διάσπαση του '90 με ταυτόχρονη υποχώρηση του ΚΚΕ (άσχετα αν κάποια Media το καλύπτουν) ειδικά στα αστικά κέντρα.

Οι παρακάτω επισημάνσεις μου προσπαθούν να ερμηνεύσουν γιατί δεν μπορέσαμε να έχουμε έστω μια μικρή αύξηση, όχι να κάνουμε το άλμα που θα οδηγούσε σε ανατροπές στην Ελλάδα και στην Ευρώπη όπως έλεγε και το σύνθημα μας.

Η δική μας υποχώρηση στα αστικά κέντρα σε αντίθεση με την άνοδο που έχουμε στην περιφέρεια (φυσιολογική εξισορρόπηση των ποσοστών μας ανάμεσα στο κέντρο και στην περιφέρεια) συνδέεται άμεσα με την άνοδο των οικολόγων. Μια αύξηση των οικολόγων στην επαρχία 1,5-2% και Αθήνα Θεσσαλονίκη 2,5-4%. Μια προσεκτική μελέτη στους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης δείχνει μια γενναία αύξηση ακόμη και σε δήμους με δικό μας δήμαρχο όπου έχουμε δώσει μάχες όπως το Ελληνικό.

Η αύξηση των οικολόγων έχει να κάνει σίγουρα με την πριμοδότηση από τα media και τη σπουδαιότητα του περιβάλλοντος, αλλά έχει να κάνει και με δικές μας αδυναμίες.

Η σύγκριση του ψηφοδελτίου μας με το δικό τους βγάζει μεγάλη ήττα. Όχι μόνο σε επίπεδο ονομάτων επωνύμων αλά και ουσίας. Στο δικό μας βρίσκεται μία μόνο υποψήφια από τη Λιβαδειά που χρεώνεται στο περιβαλλοντικό κίνημα και στα κινήματα πόλης. Το κόμμα της οικολογίας, ο ΣΥΝ, δεν βρήκε στελέχη από αυτό το χώρο να προτείνει, ενώ έχουμε δώσει άπειρες μάχες σε πολλές γωνιές της Ελλάδας, από Αθήνα μέχρι Καβάλα.

Έκανα πρόταση υποψηφιότητας για στέλεχος από Θεσσαλονίκη από τα περιβαλλοντικά, αγνοήθηκε επιδεικτικά.

Παρεμπιπτόντως, έως πότε η Αθήνα θα αποφασίζει για υποψηφιότητες από τη Θεσσαλονίκη;

Εδώ και 6 μήνες υπήρχαν στοιχεία από τις δημοσκοπήσεις ότι χάνουμε προς τους οικολόγους. Θεωρήθηκαν πλασματικά και αγνοήθηκαν με ολέθριο κόστος.

Βέβαια δεν είναι μόνο το ψηφοδέλτιο, είναι γενικά η ενασχόλησή μας με τα περιβαλλοντικά. Στη Θεσσαλονίκη πόσες φορές απασχόλησαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ αυτά τα θέματα, ώστε στη πράξη να κατοχυρώνεσαι σαν ένας χώρος οικολογικός;

Η κατάρτιση του ψηφοδελτίου και η σύνθεσή του πίσω από τις ανάγκες. Είχαμε το οξύμωρο, ενώ ακολουθήσαμε μια δημοκρατική διαδικασία στον ΣΥΝ εκλογής των πρώτων, αυτό που καταγράφηκε στην κοινωνία ήταν ότι μαλώνουν Χουντής - Παπαδημούλης για την καρέκλα. Ταυτόχρονα δίναμε ένα χτύπημα στην αξιοκρατία όταν τοποθετούσαμε τρίτο στη λίστα τον καλύτερο Έλληνα ευρωβουλευτή. Λέγαμε στην κοινωνία, στα νέα παιδιά, δεν μετρά ο καλύτερος, αλλά «ο δικός μας».

Η σύγκρουση αυτή, που υπηρετούσε τα εσωκομματικά θέματα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, ερχόταν σε αντίθεση με την εικόνα ανανέωσης με νέα πρόσωπα στη πρώτη γραμμή που υπηρετούσε η εκλογή Τσίπρα.

Θυμηθείτε όσες φορές προσπαθούμε να βολέψουμε τις τάσεις και τις συνιστώσες ερήμην της κοινωνίας, χάνουμε.

Και εδώ ερχόμαστε στην ασάφεια της εικόνας μας.

Από τη μια θέματα τακτικής τον Δεκέμβρη (όχι άμεση, κάθετη και αποφασιστική στη πράξη καταδίκη των χούλιγκαν), οπισθοχώρηση αργότερα με δηλώσεις του τύπου "εμείς δεν φωνάξαμε μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι", δηλώσεις των ανανεωτικών αμφισβήτησης των αποφάσεων και φτάνουμε στην εκπροσώπηση στο ντιμπέιτ από Αλαβάνο, όταν φυσικό επακόλουθο ήταν να πάει ο Τσίπρας.

Το μήνυμα που στέλνεις και που κυκλοφορεί στην πιάτσα είναι δεν κάνει ο μικρός, δεν τα 'μαθε καλά κ.ά, υποσκάπτει το κύρος του, ξαναθολώνουμε τα νερά. Και όταν το τελευταίο επισημαίνεται από πολλούς από μας, σαν σημαντικό πρόβλημα, δεν αξιολογείται σαν τέτοιο, ώστε να γίνουν διορθωτικές κινήσεις. Ακόμη χαρακτηριστικές οι ταλαντεύσεις απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τα πίσω - μπρος για την ενότητα της αριστεράς.

Συνδέεται και με την επικοινωνιακή μας καμπάνια. Το σύνθημα για τις ανάγκες των πολλών είναι τόσο γενικό και αόριστο που και ο Καραμανλής θα μπορούσε να το χρησιμοποιεί.

Είναι τόσο γενικό (είναι τυχαίο που οι επικοινωνιολόγοι δεν χρησιμοποιούν γενικές στα πετυχήμενα σλόγκαν τους;) που δεν απευθύνεται σε κανένα. Και εδώ έρχεται το κλασικό μας πρόβλημα σε ποιους απευθυνόμαστε και πώς.

Έτσι το ψηφοδέλτιό μας μπάζει από εργατισμό, όπως και η ορολογία κάποιων συνιστωσών είναι ξύλινη και όχι άμεση. Ακόμη και τα δεκάλεπτά μας αυτή τη φορά ήταν επιεικώς απαράδεκτα από το μοντάζ μέχρι τη γλώσσα, σε αντίθεση με τα σποτάκια που ήταν πιο σύγχρονα. Σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά έλειπαν οι σαφείς στοχεύσεις.

Ο ΛΑΟΣ με σαφείς στόχους (μετανάστες, πατριωτικά), το ΚΚΕ "φόβισέ τους", και "σου είπαν ψέματα", "τιμώρησέ τους". Ήταν άμεσοι και σαφείς.

Εμείς καλούσαμε σε ψήφο ανατροπής. Θυμήθηκα τη φράση στελέχους της νεολαίας στην πόλη μας που στα γεγονότα του Δεκέμβρη έλεγε ότι σημασία για μας δεν έχουν οι άμεσοι στόχοι για την παιδεία και τα δικαιώματα, αλά το όλον.

Βγαίνει ένα συμπέρασμα ότι δεν πιάνουμε τον σφυγμό της κοινωνίας και τους συσχετισμούς.

Πώς να γίνει αυτό όταν το κόμμα μας είναι σε χειμερία νάρκη. Όταν το μεγαλύτερο μέρος του μηχανισμού έχει εκπαιδευτεί στην εσωτερική διαμάχη και δυσκολεύεται να λειτουργήσει στην κοινωνία. Όταν οι οργανωμένες δυνάμεις στη Νεολαία ΣΥΝ είναι αμελητέες και μάλιστα με δυσκολία ανοίγονται.

Η στροφή που έγινε εδώ και χρόνια στην πολιτική του κόμματος δεν έχει περάσει στον τρόπο που επικοινωνούμε με τον κόσμο. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με πρωτοβουλίες από τα κάτω.

Χρειάζεται κεντρικός σχεδιασμός που θα απευθύνεται στη βάση.

Χρειάζονται χρήματα και στελέχη για να κατασκηνώσουμε στις γειτονιές (όπως έχει πει ο Α. Αλαβάνος).

Εκεί που βιώνει την καθημερινότητά του ο πολίτης και διαμορφώνει συνείδηση. Κινήματα πόλης, πολυχώροι σε κάθε δήμο και διαμέρισμα, ραδιόφωνα και έντυπα, σχεδιασμός για άμεση ποσοτική ανάπτυξη της νεολαίας, νέα πρόσωπα και ενότητα στην έκφραση μας (όχι αυτό το τσίρκο που βλέπουμε στα τηλεοπτικά σφαγεία).

Από κάπου πρέπει να αρχίσουμε, κάποιοι πρέπει να μπουν μπροστά.

* Ο Γιώργος Αντωνόπουλος είναι μέλος της Γραμματείας του ΣΥΝ Α' Θεσσαλονίκης