HAYGH

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΙΡΜΠΑ*

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε στρατηγική, μας συνέχει όλους ο στόχος για σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και οικολογικό πρόταγμα. Κοινός στόχος μας η Δημοκρατική, Οικολογική και κοινωνικά δίκαιη, μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η εφαρμογή μιας εναλλακτικής προοδευτικής παγκοσμιοποίησης.

Βιώνουμε ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα, το 4,7% ήταν κάτω από τις ελάχιστες προσδοκίες όλων μας, καταγράφει μια καθαρή ήττα κόμματος και συμμαχικού σχήματος, δεν αποτελεί όμως καταστροφή. Χάσαμε μια μάχη , όχι τον πόλεμο.

Σε Πολιτική και Ιατρική, αν δεν ακολουθήσεις προληπτική αγωγή, απαιτείται έγκαιρα σωστή διάγνωση για κατάλληλη θεραπεία προκειμένου να ανατάξεις.

Η αριστερά στην ηρωική και τραγική πορεία της, δυστυχώς έχει ελάχιστα θετικά παραδείγματα. Αντιμετώπισε σχεδόν πάντα τις ήττες (εκλογικές, πολιτικές, στρατιωτικές) με μια παραδοσιακή «συνταγή» αξιολόγησης, που απέτρεπε την οριστική διάλυση της, «εξασφαλίζοντας» την περιθωριακή πολλές φορές επιβίωση, την ελπίδα αναμονής στις καλύτερες μέρες.

Η «συνταγή» ……. δεχθήκαμε ολομέτωπη επίθεση, αντέξαμε διατηρώντας τον κύριο όγκο των δυνάμεων μας - παρουσιάσαμε σημαντικές οργανωτικές και λειτουργικές αδυναμίες - που δεν επέτρεψαν να γίνουμε κατανοητοί στον κόσμο - σταθερά συσπειρωμένοι συνεχίζουμε προς τα μπρος… Ένα καθαρό σχήμα, που πατά σε πραγματικά προβλήματα, μισής αλήθειας (Στις χειρότερες στιγμές, την «συνταγή» συνόδευαν θεωρίες εσωτερικών εχθρών, συνδυασμένες δε με την «σκορδοκαλλιέργεια», οδήγησαν στην «αμοιβαδοποίηση» της αριστεράς, δεκάδες κόμματα και μικροσχηματισμοί, «θρησκευτικές αιρέσεις των καθαρών»).

Από το σχήμα λείπει πάντα η κριτική αποτίμηση των πολιτικών επιλογών της ηγεσίας, σχεδόν πάντα «σωστών», εγκεκριμένων από συνέδρια. Στην καλύτερη περίπτωση αντιμετώπισης, η άποψη για αλλαγή πλεύσης είναι «βιαστική, επιπόλαια, εν βρασμώ, υποτιμά τις ηρωικές προσπάθειες και τους αγώνες».

Την επόμενη μέρα, στελέχη της πλειοψηφίας κινήθηκαν στην παλιά δοκιμασμένη «συνταγή»… όλα και όλοι μας φταίμε αλλά η γραμμή παραμένει σωστή, το αποτέλεσμα ήταν μεν κακό, όχι όμως και ήττα, όλοι έπεσαν!!!, οι νέοι δεν ψήφισαν, δείτε και την Ευρώπη και άλλα γνωστά «ιστορικά δοκιμασμένα». Θεωρώ μεγάλη μας κατάκτηση ότι ο πρόεδρος σ. Αλέξης Τσίπρας, στην Πολ. Γραμματεία της Τρίτης και όλα σχεδόν τα μέλη, έβαλαν ταφόπλακα σε διακινούμενες αντιλήψεις αναζήτησης εσωτερικών υπονομευτών, τα όποια λάθη υπήρξαν ελάχιστη επίδραση είχαν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Έτσι ελπίζω στη μεθεπόμενη μέρα, τότε που όλοι μαζί, η δική μας αριστερά θα αντέχει να λέει στον κόσμο της και την κοινωνία ,την αλήθεια και για τα λάθη της αναλαμβάνοντας τις ευθύνες ,χωρίς να ξεσκίζει τις σάρκες της.

Ήταν ήττα ; Όταν ένα κόμμα, θέτει στόχους να είναι τρίτο και έρχεται πέμπτο, να εκλέξει δυο-τρεις βουλευτές και εκλέγει ένα, όταν πρώτη φορά έχει ποσοστό μικρότερο των προηγούμενων εθνικών, το άθροισμα 4,92% (4,16% ΣΥΝ + 0,76% ευρωψηφοδέλτιο γυναικών, σε συνθήκες διάσπασης ΣΥΡΙΖΑ ,με εκλογικό αποτέλεσμα εθνικών 3,24%.) είναι μεγαλύτερο του 4,70% (εθνικό 5,1%) - χωρίς καν να αναφερθώ στη διαδρομή δημοσκοπικά ζενίθ- δημοσκοπικά και εκλογικά ναδίρ - αν δεν το αξιολογεί ως ήττα τότε υπάρχει πολιτικό πρόβλημα. Αποδοχή της εκλογικής ήττας δεν σημαίνει συνολική καταδίκη προσπαθειών, δράσεων και επιλογών, πολλές φορές αξιοσημείωτων, σημαίνει ανάγκη ειλικρινούς μελέτης, αυτοκριτικής διάθεσης και επιτυχούς ανακαθορισμού πολιτικών προτεραιοτήτων και επιλογών.

Θεωρώ ότι πρέπει να κινηθούμε στους εξής άξονες:

- Προωθητική ενότητα στον ΣΥΝ

- Καμία συζήτηση περί αλλαγής ηγεσίας

- Ανακαθορισμό πολιτικών στοχεύσεων, αποσαφήνιση πολιτικών

- Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση της λειτουργίας ΣΥΡΙΖΑ.

Όσον αφορά:

- το πρώτο, ελπίζω ότι το έχουμε κατακτήσει και τα «εκτός πολιτικού σχεδίου» για τον Μιχ. Παπαγιαννάκη και τις ιδέες του, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί . Στο κάδρο της δημόσιας εικόνας του κόμματος υπάρχει θέση για όλους εν ζωή και όχι μετά θάνατον.

-το δεύτερο, θα ήταν ιστορικά άδικο να χρεώσουμε κυρίως στον Αλέξη, που δεν ψήφισα για πρόεδρο, χρόνιες αδυναμίες, ανεπάρκειες μας σε σύνθετες πολιτικές καταστάσεις, δρομολογημένα συλλογικά λάθη. Δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών, είχε καλές και κακές στιγμές, έδειξε πολιτικές δυνατότητες, χρειάζεται να πάρει πρωτοβουλίες σύνθεσης του 100% και όχι του 70% του κόμματος, που να στηριχθούν από όλους μας με ανοιχτή καρδιά. Θα ήταν λάθος μια τομή που επιχειρήσαμε στο πολιτικό σύστημα να την εγκαταλείψουμε με την πρώτη δυσκολία.

-το τρίτο, για να το επιτύχουμε χρειάζεται να αποφύγουμε, αμετροέπειες των δημοσκοπικών ζενίθ, (για βύσσινα, υποδοχές, Άδη και Σπήλαια), αστοχίες του Δεκέμβρη (όταν στη σωστή θέση, πλάι στην αυθόρμητη μαθητική εξέγερση δεν καταδικάσαμε ρητά, αμέσως, την καταστροφική μανία χουλιγκάνων, θεωρώντας το δευτερεύον κακό), ασάφειες του πολιτικού σχεδίου (ενότητα ή κοινή δράση με ΚΚΕ, με την ριζοσπαστική οικολογία μόνο ή και με Οικολόγους. Κυβέρνηση μόνο της αριστεράς - ποιας:- και έως τότε δομική αντιπολίτευση δικομματισμού ή με επίκεντρο την αριστερά και το πρόγραμμα της, ακόμα και με το όλον ή μέρος της σοσιαλδημοκρατίας με αλλαγή συσχετισμών).

Το σχέδιο προγράμματος μας, δυστυχώς στον ΣΥΡΙΖΑ «συρρικνώθηκε» στις καταγγελτικές διακηρύξεις, απαιτεί διαδικασία εμβάθυνσης και αποσαφήνισης του.

-στο τέταρτο, την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς είναι και τι επιδιώκουμε (εκλογική συμμαχία; νέο πολιτικό υποκείμενο; μέτωπο κοινής δράσης;). Θεωρώ πως είναι ιστορικά, το πιο αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό μόρφωμα της Ελληνικής Αριστεράς. Ένωση των «πάνω», στη βάση ενός ελκτικού αρχέγονου μύθου της ενότητας της αριστεράς, μετά τη συνάντηση κομματιών της σε κινήματα. Ρεσιτάλ επιβεβαίωσης προειλημμένων αποφάσεων, ετεροβαρούς ισορροπίας, ενός κλειστού club αντιπροσώπων σχημάτων, «συμφωνίες» επί προγραμματικών θέσεων σε πανελλαδικές συσκέψεις απαγγελίας συλλογικών και ατομικών αναλύσεων.

Απαιτείται από προχθές ο εκδημοκρατισμός στη λήψη αποφάσεων, υπάρχουν προτεινόμενα μοντέλα, αφού όμως ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε.

Δεν μπορούμε βέβαια να θέλουμε, θόλωμα των ευρωπαϊκών μας επιλογών, αποτυπώθηκε εμφαντικά στο ευρωψηφοδέλτιο, κινηματολαγνεία που οδηγεί μαθηματικά στον εκφυλισμό των συνεχών, ολιγάριθμων διαδηλώσεων πορειών που βιώσαμε, υποτίμηση της θεωρητικής επεξεργασίας και κατάθεσης εφικτών προγραμματικών θέσεων διεξόδου από την πολιτικοοικονομική κρίση, αριστερίστικο λόγο καταγγελίας και διαμαρτυρίας χωρίς ουσιαστική αντιπρόταση, πέραν γενικόλογων «αντισυστημικών» ιδεολογημάτων, όταν έρχονται τα δύσκολα (μετανάστευση).

Η πρωτοκαθεδρία του ΣΥΡΙΖΑ - οι περισσότεροι τον αντιλαμβάνονται σαν μαζικό χώρο στρατολόγησης - στον προεκλογικό αγώνα, έδειξε τα όρια του σημερινού μοντέλου. Άρνηση ουσιαστικής αξιοποίησης της κοινοβουλευτικής ομάδας ,περιθωριοποίηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας, αξιοποίηση Κουβέλη, Παπαδημούλη, μόνο τις τελευταίες μέρες, στην δημοσκοπική κατάρρευση. Εμπλοκή στην εκπροσώπηση στο debate, Αλαβάνος αντί Τσίπρα, ανεπαρκείς τηλεοπτικές εμφανίσεις που μας στοίχισαν. Ζητάω διάλυση του; Όχι απλά επαναθεμελίωση του σ΄ αυτό που μπορεί να είναι σήμερα, μέτωπο κοινής δράσης σε μαζικούς χώρους, χώρος διαλόγου πολλών και ανοικτή εκλογική Συμμαχία.

Αν θεωρούμε ότι με σοβαρές ιδεολογικές παραχωρήσεις κτίζονται στέρεες συμμαχίες και ότι αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από τους πολίτες, ας ξαναμελετήσουμε τα εκλογικά αποτελέσματα. Εκτός εάν πιστεύουμε ότι το μέλλον της Αριστεράς είναι συνασπισμός με όλες τις «αντισυστημικές» γκρούπες, κομμουνιστικής κυρίως κατεύθυνσης. Επόμενο βήμα θα είναι η «συνάντηση» με ανάλογες υποχωρήσεις, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ , «σάρωσε» στις εκλογές πετυχαίνοντας τον τρίτο αντικαπιταλιστικό πόλο της Αριστεράς. Στο βάθος δε του τούνελ του «δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό», μας περιμένει το ΚΚΕ για να αναβιώσουμε μαζί τις χαρές του υπαρκτού, από τη θέση κατηγορούμενων και εκτοπισμένων.

Η επιδίωξη της αναγκαίας κοινής δράσης όλων, πολιτικών και κοινωνικών φορέων, κόντρα σε νεοφιλελευθερισμό, πόλεμο και ρατσισμό, δεν προϋποθέτει μια επίπλαστη εικόνα, πολιτικής ή ιδεολογικής, ενότητας της αριστεράς. Ορθά αρνούμαστε μιντιακή διαχείριση της πολιτικής ζωής ας μην επενδύουμε όμως στην εικονική πολιτική πραγματικότητα και στην στήριξη «προοδευτικών», δημοφιλών τηλεοπτικών σόουμαν. Η αντίθεση μας στο ΚΚΕ δεν είναι μόνο η ανθενωτική στάση του, είναι κυρίως στην αντίληψη του για τον σοσιαλισμό, τη δημοκρατία, την οργάνωση κοινωνίας και οικονομίας που οραματίζεται.

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε στρατηγική, μας συνέχει όλους ο στόχος για σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία και οικολογικό πρόταγμα. Κοινός στόχος μας η Δημοκρατική, Οικολογική και κοινωνικά δίκαιη, μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η εφαρμογή μιας εναλλακτικής προοδευτικής παγκοσμιοποίησης.

Η συντηρικοποίηση της κοινωνίας είναι εμφανής, απαιτεί την μεγίστη ενωτική προσπάθεια. Ας αποσαφηνίσουμε όμως έννοιες και σχέσεις, παραμένοντας και παρεμβαίνοντας τόσο στους θεσμούς όσο και στα κινήματα. Μπορούμε να ανατρέψουμε το σκηνικό, μπορούμε βέβαια και να «αναχωρήσουμε» από την πραγματικότητα με το τρένο της αναμονής, εμείς αποφασίζουμε, στο χέρι μας είναι.

Ο Δημήτρης Μπίρμπας είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ