HAYGH

Είμαι ένας απλός πολίτης με μέσο μυαλό, ανένταχτος, παθιασμένος υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ και θέλω να πω δυο λόγια για την επίδοσή του στις εκλογές και μόνο γι' αυτήν. (Η πορεία της αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι μέγιστο θέμα και ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητές μου, γι' αυτό και δεν το ακουμπάω).

Η Ευρώπη είναι μια πραγματικότητα, σύντροφοι, και κανείς, πλην ΚΚΕ, δεν λέει να βγούμε από την Ευρώπη. Το δίλημμα μέσα ή έξω απ' την Ευρώπη είναι άκαιρο, ανόητο, επιζήμιο και επικίνδυνο. Απλώς δεν θέλουμε τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Θέλουμε μια άλλη συνθήκη που να δίνει ανάσα και στους εργαζόμενους και στην ανάπτυξη.

Δεν θυμάμαι άλλο κόμμα απ' τη μεταπολίτευση και μετά, να έχει υποστεί τόσο λυσσαλέα επίθεση από τόσους πολλούς, με όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα όσο ο ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα οι πολέμιοί του είχαν στη διάθεσή τους όλα τα ΜΜΕ και κυρίως την πανίσχυρη τηλεόραση, που έχει τη δύναμη να σε πείσει πως είναι μεσάνυχτα, ενώ είναι ντάλα μεσημέρι.

Σε πολλά πράγματα πήγε κόντρα στον καιρό, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα (τρόπος του λέγειν) αρχών. Μια τέτοια στάση έχει κόστος (προσωρινό, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αν αντέξεις αποδίδει).

Για παράδειγμα τον Δεκέμβρη προτίμησε να ερμηνεύσει τα γεγονότα παρά να τα καταδικάσει με ένα ξερό όχι. Τη δεύτερη νύχτα, δεν περίμενε βέβαια να δει τόσες χιλιάδες κόσμος στους δρόμους. Αιφνιδιάστηκε και δεν καταδίκασε άμεσα τους προβοκάτορες κουκουλοφόρους που ήταν ανακατεμένοι μέσα στους χιλιάδες... νέους (φόραγαν κουκούλες και μαντήλια οι χιλιάδες νέοι, άλλοι για τον φόβο των δακρυγόνων κι άλλοι για τον φόβο των νοικοκυραίων γονιών τους). Έτσι χωρίς να φταίει, ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώθηκε τις καταστροφές καταστημάτων και περιουσιών. Θυμηθείτε τη γ. γραμματέα του ΚΚΕ έξω από το Μέγαρο Μαξίμου να λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων, χαϊδεύοντας έτσι οπορτουνιστικά τα αυτιά των νοικοκυραίων. Δυνατός συμβολισμός.

Ακόμη οι περιχαρακωμένες συνιστώσες δεν αγκάλιασαν και δεν οργάνωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ τους χιλιάδες ανένταχτους που -όπως εγώ π.χ.- χωρίς καμία ιδιοτέλεια, με πάθος συμπαρατάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συγκρούστηκε με τον Παναθηναϊκό ο ΣΥΡΙΖΑ, συγκρούστηκε με την ξενοφοβία, με το διεφθαρμένο κομμάτι της Εκκλησίας κ.λπ.

Όλα αυτά επαναλαμβάνω προσωρινά έχουν κόστος, αλλά δεν φέρνουν και την καταστροφή. Έτσι είχα ακλόνητη πεποίθηση πως ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές θα πήγαινε καλά. Γι' αυτό και η ποσοστιαία συρρίκνωσή μου ήταν για μένα οδυνηρή έκπληξη, μια πισώπλατη μαχαιριά που με πλήγωσε.

Φαίνεται πως είχα υποτιμήσει ένα φαινόμενο πολύ μεγαλύτερης σημασίας από όλα τα προηγούμενα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πειραματική προσπάθεια ενότητας, στην πορεία δημιουργίας της Μεγάλης Δημοκρατικής Αριστεράς. Όνειρο χιλιάδων αριστερών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή απαιτεί από όλους να προβάλλουν προς τα έξω ό,τι τους ενώνει με τους άλλους και να κρατούν για τον εαυτό τους ό,τι τους χωρίζει. Κάποιοι κάνανε το αντίθετο. Μήπως το ίδιο δεν επιχειρήσανε ο Χαρ. Φλωράκης με τον Λεων. Κύρκο, χρόνια πριν, με τον Συνασπισμό; Ίσως τότε να μην ήταν η ώρα. Τώρα που είναι γιατί να μην τολμήσουμε;

Ο αγαπητός σύντροφος και σεβαστός καθηγητής Αρ. Μπάλτας, σε ένα πόνημά του που δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη πρόσφατα στην "Αυγή", έκανε με παράδοξη μα πέρα για πέρα αληθινή, βασική διαπίστωση πως άλλοι απ' τους πολίτες και πιθανούς ψηφοφόρους του, είδαν τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ σαν μέρος του συστήματος (όλοι ίδιοι είναι δηλαδή) κι άλλοι τον είδαν υπερβολικά κινηματικό κι αντισυστημικό (γκρουπ διαμαρτυρίας, χωρίς πρόταση εξουσίας).

Εδώ ακριβώς είναι και η ουσία του θέματος και δεν χρειάζεται να εξερευνήσουμε τα άπατα βάθη του ωκεανού ή την αθέατη πλευρά της σελήνης, για να καταλάβουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε, αναπάντεχα, στη συρρίκνωση.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαινε προς τα έξω διπρόσωπος και δίγλωσσος. Ό,τι χειρότερο στην πολιτική. Οι μεν λέγανε: "Όχι στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ", οι δε "γιατί όχι;". Λέγανε τούτοι: "Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δρόμος, λέγανε οι άλλοι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αδιέξοδο". Λέγανε κάποιοι: "Η Ευρώπη των μονοπωλίων και του ΝΑΤΟ δεν μας κάνει και πρέπει να παλέψουμε για να την κάνουμε Ευρώπη των λαών, των εργαζομένων και της ειρήνης, χωρίς ΝΑΤΟ". Οι άλλοι λέγανε: "Μην πειράζεται την Ευρώπη". Βάζανε ως μη όφειλαν θέμα ευρωπαϊσμού - αντιευρωπαϊσμού, όταν αυτό το θέμα δεν ήταν του παρόντος, δεν ήταν πρώτη προτεραιότητα των εκλογών. Στις εκλογές παιζότανε το μέγα ζήτημα αν οι κλέφτες, αποτυχημένοι, κεφαλαιοκράτες που κατέστρεψαν την οικονομία, θα φορτώσουνε τη ζημιά στις πλάτες αυτών που δεν έφταιξαν, στις πλάτες των εργαζομένων.

Η Ευρώπη είναι μια πραγματικότητα, σύντροφοι, και κανείς, πλην ΚΚΕ, δεν λέει να βγούμε από την Ευρώπη. Το δίλημμα μέσα ή έξω απ' την Ευρώπη είναι άκαιρο, ανόητο, επιζήμιο και επικίνδυνο. Απλώς δεν θέλουμε τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Θέλουμε μια άλλη συνθήκη που να δίνει ανάσα και στους εργαζόμενους και στην ανάπτυξη. Στο κάτω - κάτω δεν είναι καιρός τώρα για να γίνουμε ευρωπαϊκότεροι των Ευρωπαίων. Ούτε καν η Ε.Ε. δεν ξέρει τι σόι ένωση είναι και που τραβάει.

Με τέτοια σύγχυση λοιπόν πώς να μην φτάσουμε εκεί που φτάσαμε;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΣΑΡΗΣ

Ηθοποιός

ΥΓ.: Θέλω εδώ να τονίσω πως κάποιοι νεαροί από κάποια μικρή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, φέρθηκαν με ασέβεια και ιταμότητα στον τιμημένο κι αγαπημένο μας σύντροφο Λεων. Κύρκο και άλλους. Μερικά πράγματα είναι ασήμαντα αλλά καμιά φορά μπορεί να φανούν βουνά.

Αγαπημένε μας Λεωνίδα, παιδάκια είναι, ου γαρ οίδασι..., συγχώρεσέ τα και κάλεσέ τα κοντά σου, αν δεν τα συγχωρήσεις εσύ ο πατέρας τους, ποιος θα το κάνει;

Και το τελευταίο. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι καλή επιλογή ηγεσίας και λάθος σοβαρό δεν διέπραξε. Το μεγαλύτερό του λάθος είναι ότι είναι νέος και άπειρος και το χειρότερο δεν είναι από τζάκι. Ε, ας τον βοηθήσουν οι πεπειραμένοι.

Σύντροφε Τσίπρα, μη δειλιάσεις. Τράβα μπροστά με θάρρος, αδάμαστη θέληση, επαναστατικότητα αλλά και σύνεση.

Ξέχασε αν είναι δυνατόν την οικογένειά σου, τους φίλους σου, το βίος σου (αν έχεις), αφιερώσου ολοκληρωτικά στον σκοπό και επί πόλου όνου, ξυπόλητος σαν τον Χριστό, σαν τον Βούδα, σαν τον Γκάντι και τον Μαντέλα, αλλά και καβαλάρης μαυροσκούφης σαν τον Άρη, πήγαινε στον λαό, στης γης τους κολασμένους και με τη θυσία και της ίδιας της ζωής σου αν χρειαστεί δείξε τους τον δρόμο, όχι προς τον παράδεισο, αλλά προς την ισότητα και τον σοσιαλισμό.