HAYGH

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΝΤΟΥ*

Η επόμενη μέρα των ευρωεκλογών βρίσκει την ανανεωτική, ριζοσπαστική αριστερά μουδιασμένη και απογοητευμένη μπροστά σε μια σημαντική εκλογική αποτυχία. Το κείμενο αυτό φιλοδοξεί απλώς να καταγράψει κάποιες πρώτες σκέψεις για τα κομβικά σημεία που διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα. Χωρίς ιδιαίτερη αξιολογική σειρά, λοιπόν:

1) Ο ίδιος ο χαρακτήρας των ευρωεκλογών. Ίσως έχει έρθει η ώρα να τις αντιμετωπίζουμε σαν αυτό ακριβώς που είναι: εκλογές β' τάξης. Να συμμετέχουμε δυναμικά και να προσπαθούμε να αναδείξουμε τη σημασία τους, αλλά να μην τις ανάγουμε σε δημοψήφισμα αποτίμησης της πολιτικής μας, αφού κανείς δεν τις βλέπει έτσι.

2) Η συνολική συντηρητική και απαθής στάση της ελληνικής κοινωνίας. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, σκανδάλων και απολύσεων ο δικομματισμός καλά κρατεί, ενώ η αριστερά μένει στάσιμη. Οι πολίτες ταυτίζονται πολύ περισσότερο με τη δεξιά παρά με την αριστερά ή έστω με το ΠΑΣΟΚ. Ιδίως αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο από την οικονομική κρίση, αντιμετωπίζουν με απάθεια τα όσα συμβαίνουν, αποφεύγοντας να αναλάβουν οποιαδήποτε δράση για να τα αποτρέψουν. Καλούμαστε λοιπόν να χαράξουμε μια νέα στρατηγική, που να θέτει στο στόχαστρό της την απάθεια και τη μοιρολατρία.

3) Οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Την ώρα που το πολιτικό σύστημα απαξιωνόταν, αναδεικνύονταν (με επιλογή των ίδιων των προβεβλημένων, ιστορικών στελεχών μας) στοιχεία που δεν τιμούν την ανανεωτική αριστερά (ιδιοκτησιακή αντίληψη, επετηρίδες, υπόκλιση στα συμφέροντα των ΜΜΕ). Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να καταναλωθεί μεγάλο μέρος της πολιτικής δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ στους νέους ανθρώπους, αφού στα μάτια τους όλα αυτά ήταν δείγμα μιας «αριστοκρατικής πολιτικής». Παράλληλα, η επιλογή της ηγεσίας της ανανεωτικής πτέρυγας να υποθάλψει ουσιαστικά τη συκοφαντία των ΜΜΕ για δήθεν αντιευρωπαϊκή στροφή του ΣΥΝ, συνέβαλε στην αποστασιοποίηση πολλών αριστερών ψηφοφόρων που δεν έχουν ίδια εικόνα για τις πραγματικές απόψεις του κόμματος, αλλά ενημερώνονται κατά βάση από τα ΜΜΕ. Σ’ αυτή τη συγκυρία, όλοι εμείς που αποτελούμε την ανανεωτική φωνή του Συνασπισμού έχουμε την ευθύνη να συμβάλουμε στην υπέρβαση αυτών των συμπεριφορών, και να αναδείξουμε τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της ανανεωτικής σκέψης, μακριά από ιδεοληψίες, φτηνούς τακτικισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες.

4) Η επιλογή μας να απορρίψουμε το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, η οποία απομάκρυνε ένα μεγάλο κομμάτι δυνητικών ή πραγματικών ψηφοφόρων που επιθυμούσαν να τα έχουν καλά και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για σωστή στάση, η οποία δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί, καθώς δεν υπάρχουν οι όροι ώστε μια πιθανή συνεργασία να προωθήσει την ατζέντα της αριστεράς. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι, παράλληλα με τις ρητορικές κορώνες, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να συντηρητικοποιείται, όπως δείχνουν οι προτάσεις του για τους μετανάστες ή η υποστήριξη στη Βουλή των φοροαπαλλαγών της εκκλησίας.

5) Η στάση μας στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Ο Συνασπισμός προσπάθησε -και μάλιστα σχεδόν διατασικά- να υπερασπιστεί το αυτονόητο: ότι όταν ξεχύνονται στους δρόμους όλοι οι μαθητές της χώρας, δεν πρόκειται για σκοτεινό σχέδιο, αλλά για νεανική εξέγερση, η οποία σίγουρα έχει αιτία. Η απλή αυτή αλήθεια εν γένει απορρίφθηκε ως «αντεθνική» και ποινικοποιήθηκε. Έτσι, ο χώρος μας βρέθηκε απομονωμένος, να υπερασπίζεται τους μαθητές, αλλά και τα χιλιάδες μέλη του ΣΥΝ που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Έπραξε, βέβαια, ορθά, χρειάστηκε όμως να καταναλώσει μεγάλο μέρος του πολιτικού του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, μέσα στον γενικό ορυμαγδό, δεν κατάφερε να διαχωρίσει επαρκώς τη θέση του από τα εκτεταμένα -αλλά σαφώς μειοψηφικά- φαινόμενα άσκοπης βίας. Σίγουρα, αυτό το τελευταίο αποτελεί ένα σημείο στο οποίο πρέπει να εμπλουτίσουμε τη στρατηγική μας.

6) Η στάση μας στο θέμα του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Ο ΣΥΡΙΖΑ (και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας) βρέθηκε απομονωμένος από το πολιτικό σύστημα, να παλεύει για να σώσει τον Ελαιώνα από την τσιμεντοποίηση: Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, αλλά και Οικολόγοι Πράσινοι δήλωσαν ότι καλό το περιβάλλον, αλλά πιο καλές οι ψήφοι. Η δικαίωσή του μπορεί να μετρίασε τις εντυπώσεις, σίγουρα όμως δεν ήταν αρκετή για να καθαρίσει τη λάσπη που είχε δεχτεί.

7) Συν ένα σημείο ακόμη, το οποίο προκύπτει από όλα τα παραπάνω μαζί: η επιλογή μας να ανοίξουμε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Μπορεί να παρασυρόμαστε, να έρχονται οι συγκυρίες ανάποδα, να μην μας είναι εύκολο, όμως ίσως είναι αναγκαίο να σταματήσουμε να αναδεικνύουμε όλα τα ζητήματα σε κεντρικά πολιτικά διακυβεύματα. Το μέλλον άλλωστε διαρκεί πολύ και για να το κατακτήσουμε χρειαζόμαστε εφεδρείες.

Μπορείτε να δείτε μια πληρέστερη παρουσίαση των παραπάνω σημείων στο www.mehrineoteras.wordpress.com

*Ο Παναγιώτης Πάντος είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και της διεύθυνσης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.