HAYGH

Του Χρήστου Μαρασλή*

Ουσιαστικότερη από τη συνεχή αναπαραγωγή της φράσης του Α. Παπανδρέου περί "μηνύματος", είναι η αποκωδικοποίηση και ανάλυση του περιεχομένου του μηνύματος. Δεν αναφέρομαι, βεβαίως, σε κανέναν άλλο χώρο, παρά στην αριστερά και στα εξαγώγιμα συμπεράσματα από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε το ποσοστό του 4,7%, όντας κατά πολύ μακριά από το στόχο του, που ετέθη από την Κουμουνδούρου ως η κατάκτηση τρίτης θέσης. Στόχος μάλιστα, που είχε τεχνηέντως υποβαθμιστεί από τον Α. Τσίπρα (στη διακαναλική), καθώς η αρχική στόχευση θεωρούνταν η εκλογή τριών ευρωβουλευτών, όπερ σημαίνει διψήφιο ποσοστό. Να υπενθυμίσουμε, δε, ότι η εκλογική συμμετοχή του Συνασπισμού το 2004 -με παραταξιακή αυτοτέλεια- κατέγραψε ποσοστό κατά τι χαμηλότερο από το προαναφερθέν, σε κλίμα ευνοϊκότερο του παρόντος για τη δεξιά και την Ν.Δ.

Όλα, λοιπόν, τα παραπάνω συγκλίνουν και συμπυκνώνονται στο μήνυμα, ότι η μάχη των ευρωεκλογών, η πρώτη μετά το τακτικό συνέδριο του Συνασπισμού, καθίσταται αποτυχής και ότι τα αίτια είναι αμιγώς πολιτικά. Ο Συνασπισμός δεν πάσχει δομικά, ενώ και η επικοινωνιακή πολιτική που ασκεί -πλην του Δεκέμβρη- δεν αλλοιώνει αισθητά την πολιτική του εικόνα. Οι αδυναμίες του, εντοπίζονται στο πεδίο των πολιτικών προτάσεων και πρακτικών, στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής.

Ποιος πραγματικά πιστεύει πως τα (σκωπτικής διάθεσης) πειράγματα προς το ΠΑΣΟΚ κόστισαν έστω και μία εκλογική μονάδα; Ας μην κρυβόμαστε, λοιπόν, πίσω από προσχηματικές, σπασμωδικές εκτιμήσεις που συνήθως υποστηρίζουν ηττηθείσες πολιτικές αν και φταίνε οι ίδιες και οι εκφραστές τους. Στον αντίποδα, η εσωκομματική μειοψηφία (ο γράφων αυτοπροσδιορίζεται Ανανεωτικός) βγάζει -εκ των υστέρων- άναρθρες κραυγές, με εξαίρεση τον κ. Παπαδημούλη, ο πολιτικός πολιτισμός του οποίου, είναι άξιος θαυμασμού.

Ας μπούμε, όμως, στο δια ταύτα. Η σημερινή θεώρηση της Αριστεράς για τα πολιτικά πράγματα αποτελεί πισωγύρισμα. Μας δόθηκε, ιστορικά, η εντολή, μετά την πτώση του κομμουνισμού, να αποτινάξουμε τον πλήρως κινηματικό χαρακτήρα λόγων και πράξεων και να στραφούμε στο δρόμο της ενωμένης Ευρώπης με διακριτά, ωστόσο, εθνικά χαρακτηριστικά. Η βούληση της ΚΟΕ για εκ των έσω αποικοδόμηση της Ε.Ε. δεν συνάδει και διαφοροποιείται διαμετρικά από τις θεμελιώδεις και καταστατικές θέσεις μας. Αν θεωρεί κανείς ότι δεν τον καλύπτουν οι θεσμοί της Ε.Ε. επειδή επικρατούν συγκεκριμένες πολιτικές τότε αγνοεί την πραγματικότητα.

Το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. (αυτό καθ' αυτό) δεν υπονομεύει με κανέναν τρόπο την -προς οποιαδήποτε κατεύθυνση- αλλαγή πολιτικής. Διότι αν ήταν έτσι τότε θα έπρεπε να αποχωρούσαμε και από τη. .. χώρα λόγω της επικρατούσας πολιτικής παρά την αδιαμφισβήτητη πολιτειακή επάρκεια που καλλιεργεί το έδαφος για υγιή ιδεολογική αντιπαράθεση. Ένας νέου είδους κομμουνισμός, αντισταλινικός και αντιδογματικός μπορεί να αποβεί αποπροσανατολιστικός και αναχρονιστικός συνάμα, μέσω της ελκυστικότητας που του προσδίδει το κινηματικό στοιχείο. Εξίσου παρωχημένη καθίσταται και η ανάσταση της σοσιαλδημοκρατίας.

Η σοσιαλδημοκρατία πέθανε. Την διαδέχτηκε η σοσιαλβαρβαρότητα. Ας στραφούμε στον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Κάθε φωνή που μιλά για συνεργασία με το χώρο του κέντρου αμφισβητεί την ιστορική οντότητα της αριστεράς ως πολιτικού υποκειμένου με ιδεολογική αυτοδιαχείριση και σταθερή δυναμική αξιών. Τώρα που -εκ των πραγμάτων- θα φουντώσει η πασοκολογία στον Συνασπισμό πρέπει να μιλήσουμε για μας. Μόνο για μας...

* Ο Χρήστος Μαρασλής, είναι μέλος Νεολαίας Συνασπισμού