HAYGH

Για άλλη μια φορά η πραγματικότητα αποδεικνύεται ως το «υλικό από το οποίο γίνονται τα όνειρα». Και επειδή η λήθη είναι ο καλύτερος σύμμαχος του ψεύδους, ακούσαμε χθες την παρέμβασή του «ιστορικού ηγέτη της Ανανεωτικής Αριστεράς» Λ. Κύρκου να μιλάει για «καθαρή ήττα» του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, για «ταπεινωτική ήττα» που οφείλεται στο γεγονός (έτοιμη και η εξήγηση!) ότι «ο ΣΥΝ εξαφανίστηκε και στη θέση του εγκαταστάθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις ποικιλώνυμες συνιστώσες του οι οποίες αυθαδίασαν σε βαθμό που ήθελαν να επιβάλλουν τις απόψεις τους».

Προφανώς γιατί με τη σωστή γραμμή του ο «ιστορικός ηγέτης» οδήγησε την ανανεωτική Αριστερά σε μεγαλειώδη πορεία:

Με την ανεκδιήγητη «Ενωμένη Αριστερά» του ’74, 8 μόλις χρόνια μετά τη διάσπαση του ’68.

Με τα «τρία ισοδύναμα άλογα» της Συμμαχίας του ’77 που προσάραξαν στα αβαθή του 2,7%.

Με τη «μεγάλη νίκη» του ’81 που εξαφάνισε από τη Βουλή το ΚΚΕεσ.

Με τη «συμμαχία για την κάθαρσιν» του ’89, την έπαρση της «εξαφάνισης» του ΠΑΣΟΚ και τον παντελώς ανυπόληπτο ΣΥΝ της πρώτης περιόδου.

Με τις αλλεπάλληλες ήττες στις εθνικές εκλογές και Ευρωεκλογές στη δεκαετία του ’90.

Αλλά βέβαια η λήθη είναι σωτήρια αν θέλεις να απωθήσεις τις μελανές κηλίδες στην ιστορία σου, ή αν επιχειρείς να αποσείσεις τις προσωπικές σου ευθύνες. Οπότε με τη λεοντή του «σοφού γέροντα» κουνάς το δάχτυλο σε μια νέα γενιά που με τα χίλια ζόρια κατόρθωσε να ανασύρει τον ΣΥΝ από την πλήρη ανυποληψία και να τον μετατρέψει σε ένα μαχητικό πολύμορφο πολιτικό υποκείμενο που αγωνίζεται να στηρίξει τις κοινωνικές αντιστάσεις.

Αλλά πώς είναι δυνατόν να κατανοήσει αυτό το γεγονός ο χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της αριστεράς της ήττας, που υμνείται πλέον μόνο από την κοσμική μεγαλοθυμία των πάλαι ποτέ νικητών;

Δεν μπορεί!

Και για αυτό αυθαδιάζει απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα που δεν χωράει στην κατασκευασμένη «ιστορία» του.

Τάσος Κυπριανίδης