HAYGH

ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΑΛΑΝΑΚΗ*

Εν τέλει, όπως αποδείχτηκε, η όλη επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία, αφού το απόλυτα λαϊκίστικο ερώτημα «κάλπη ή παραλία», που συνεχώς μετέδιδαν, δεν φαίνεται να απασχόλησε ιδιαίτερα τους εκλογείς -τουλάχιστον όχι περισσότερο από το επίπεδο του ευφυολογήματος-, με συνέπεια να προτιμήσουν το δεύτερο.

Πολλά τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από τις κάλπες της Κυριακής. Ακόμα περισσότερες οι αναλύσεις που ακούγονται από τα κομματικά επιτελεία, η πλειονότητα των οποίων απέχει μακράν από την πραγματικότητα. Αρχικά, ο αδιαμφισβήτητος νικητής της εκλογικής αναμέτρησης είναι η αποχή, που σημείωσε το υψηλότερο για την ελληνική πολιτική ιστορία ποσοστό.

Ασφαλώς όσο και αν πολλοί βιάστηκαν να την αποδώσουν στην πηγαία “αγανάκτηση” των πολιτών έναντι ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, τα πράγματα μάλλον δεν είναι έτσι. Ήδη εβδομάδες πριν την έναρξη της ψηφοφορίας δεκάδες ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι - παρουσιαστές μετέφεραν, όπως πάντα ανιδιοτελώς, την οργή του κόσμου και εξαπέλυαν μύδρους ενάντια σε όσους υποστήριζαν ότι το μόνο που επιτυγχάνεται με την αποχή -στην οποία προσπαθούσαν να προσδώσουν έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά- είναι η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης.

Και ασφαλώς η πατρωνεία της λαϊκής δυσαρέσκειας δε σταμάτησε ούτε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, αφού το αυθόρμητο ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης την Κυριακή είχε ξαφνικά στραφεί στην πρωτόγνωρη αποχή των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών. Εν τέλει, όπως αποδείχτηκε, η όλη επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία, αφού το απόλυτα λαϊκίστικο ερώτημα «κάλπη ή παραλία», που συνεχώς μετέδιδαν, δεν φαίνεται να απασχόλησε ιδιαίτερα τους εκλογείς -τουλάχιστον όχι περισσότερο από το επίπεδο του ευφυολογήματος-, με συνέπεια να προτιμήσουν το δεύτερο. Δεν πέτυχε ωστόσο - στο βαθμό που αναμενόταν- η στροφή των ψηφοφόρων σε ένα κόμμα - φάντασμα. Αναφέρομαι ασφαλώς στους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίοι παρά τα “αντισυστημικά” τους χαρακτηριστικά -ποιος άραγε αμφισβητεί ότι ένα κόμμα που συνεχώς προβάλλεται από τα ΜΜΕ είναι απέναντι στο σύστημα;- με δυσκολία κατόρθωσαν να ξεπεράσουν το όριο του 3%.

Στη συνέχεια, θεωρώ ότι ιδιαίτερης εξέτασης χρήζει η απρόσμενη άνοδος του ΛΑΟΣ. Μολονότι εύκολα δικαιολογείται, αν αναλογιστούμε την αποσυσπείρωση της κυβερνητικής παράταξης, η ενίσχυση ενός ακροδεξιού -συγνώμη, όχι και ακραίο ένα κόμμα με ηγετικά στελέχη τους Γεωργιάδη, Βορίδη και Πλεύρη- κόμματος, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την περαιτέρω συντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Εξάλλου δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε τη γενικότερη άνοδο των εθνικιστών στον ευρωπαϊκό χώρο, που ασφαλώς συνεπάγεται την ανάδειξή τους σε προνομιακό συνομιλητή με τα μέλη του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» για ενδεχόμενες λύσεις κυβερνήσεων συνεργασίας σε εθνικό επίπεδο.

Στον αντίποδα, ουσιαστικά περιορισμένες βγήκαν από την εκλογική μάχη οι δυνάμεις της αριστεράς, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Παρά τη μικρή άνοδο του εκλογικού του ποσοστού, από αυτόν τον κανόνα δεν ξέφυγε και ο ΣΥΡΙΖΑ που αν μη τι άλλο δεν πέτυχε τους στόχους του. Και πάλι οι αιτίες είναι εύκολα αναγνωρίσιμες, αφού η επίπλαστη πτώση του -και λέω επίπλαστη γιατί ποτέ δεν είχε κατοχυρώσει εκλογικά ποσοστό της τάξεως του 15% όπως πριν ένα χρόνο διακήρυτταν οι δημοσκόποι- δημιούργησε ένα ρεύμα καθόδου που δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί παρά την έντονη παρουσία του στους κοινωνικούς χώρους.

Το γεγονός αυτό σε συνάρτηση με τις «ενοχλητικές» για τους μεγαλοσχήμονες θέσεις του σε σειρά ζητημάτων, όπως η εξέγερση του Δεκέμβρη, το γήπεδο του Παναθηναϊκού, τα εργοστάσια λιθάνθρακα της ΔΕΗ και τόσα άλλα, καθώς και η λυσσαλέα επίθεση που συστηματικά δεχόταν όλο αυτό το διάστημα, οδήγησε αφ’ ενός στην πρόκληση τριβών στο εσωτερικό του, αφ’ ετέρου στην αποστασιοποίηση του μέρους εκείνου του εκλογικού σώματος που αποτελούσε ευήκοο ακροατήριό του.

Τέλος, τα όρια της φαιδρότητας άγγιξαν οι θριαμβολογίες από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ τόσο του Ε. Βενιζέλου, που επιχείρησε να διατηρήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες, όσο και του Γ. Παπανδρέου, που στη δήλωση - διάγγελμα (βλέπετε, έπρεπε να ξεπεράσει σε διάρκεια την προηγηθείσα δήλωση του ιζνογκούντ του κόμματος) επανέλαβε την ανάγκη διεξαγωγής εκλογών. Μάλλον τόση ανάγκη είχαν στην Ιπποκράτους για μια νίκη μετά την παρατεταμένη απαξίωση των πολιτών έναντι του ΠΑΣΟΚ, που, παρά την αποχή των μισών και πλέον ψηφοφόρων, στρουθοκαμηλίζουν και εξακολουθούν να μιλούν για δημοψήφισμα που δείχνει την πόρτα εξόδου στην κυβέρνηση.

Όσο για τη Ν.Δ., μάλλον τα κροκοδείλια δάκρυα του πρωθυπουργού περί αναγνώρισης λαθών δεν πείθουν τους πολίτες. Η εξαγγελία ωστόσο του Κ. Καραμανλή για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων (σ.σ. ξεπούλημα δημόσιου πλούτου, παραβίαση εργασιακών δικαιωμάτων, καταστροφή του περιβάλλοντος κ.ά.) στα αυτιά των περισσότερων μάλλον ήχησε ως απειλή.

Πάντως το σίγουρο είναι πως εφ’ όσον δε μας αρκεί η πραγματικότητα όπως τη διαμόρφωσαν άλλοι για εμάς, πρέπει να δράσουμε όλοι προκειμένου να πάψουν να είναι οι λύκοι εκπρόσωποι προβάτων. Και σίγουρα, δράση δεν σημαίνει συμβιβασμός ή αποχή!

*Ο Αναστάσης Γαλανάκης είναι μέλος νεολαίας ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ