HAYGH

"Εδώ κάτι τρέχει...", ήταν ο τίτλος της "ΑΥΓΗΣ" στην εκλογική έκδon;ση της Δευτέρας. Τίτλος αμηχανίας καθώς το αποτέλεσμα ποon; έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και τους στόχους μας, όπως δήλωσε το βράδυ των εκλογών ο Αλέξης Τσίπρας; Κοινώς, αφού δεν μπορούμε να πανηγυρίσουμε, άσε που πολλοί βρίσκονται και σε κατάθλιψη, καλύτερα να το στρίψουμε πονηρά σ' έναν τίτλο, αν μη τι άλλο, ασαφή...

Θα διαφωνήσω οριζοντίως και καθέτως θεωρώντας τον τίτλο της "ΑΥΓΗΣ" εξαιρετικά εύστοχο και βαθύτατα πολιτικό.

Ναι, εδώ κάτι τρέχει. Κάτι τρέχει όταν το 56,6% των Ευρωπαίων πολιτών εκχωρούν οικειοθελώς το δικαίωμά τους να ψηφίσουν. Στα καθ' ημάς, ένας στους δύο, επέλεξε να μην προσέλθει στις κάλπες παρά τον δημοψηφισματικό χαρακτήρα που επιδίωξε να δώσει στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ. Η διάρθρωση της αποχής αποδείχτηκε διακομματική και όχι γαλάζια, όπως ισχυρίστηκε αρχικά η Ν.Δ. σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει την ήττα της.

Πρώτο κόμμα η αποχή λοιπόν. Μπορούμε να την ερμηνεύσουμε, πώς μπορούμε να την πολεμήσουμε; Οι έξυπνες ... διαφημιστικές καμπάνιες, όπου έγιναν, αποδείχτηκαν ανίσχυρες να αντιμετωπίσουν τη ριζωμένη πλέον πεποίθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει ψηφίσω δεν ψηφίσω. Είναι θέμα επιβίωσης της δημοκρατίας αλλά και της αριστεράς η ανατροπή αυτής της πεποίθησης. Πώς όμως;

Αυτοί που ψήφισαν, λιγότεροι απ' τους μισούς πανευρωπαϊκά, έδωσαν σαφές προβάδισμα στις συντηρητικές και ακροδεξιές, ξενοφοβικές δυνάμεις. Εδώ κι αν τρέχει κάτι. Η μείωση του εκλογικού σώματος καθιστά τον Μπαρόζο κυρίαρχο του παιχνιδιού. Σε συνθήκες κρίσης, με εκατομμύρια άνεργους σε όλη την Ευρώπη, με εκατομμύρια ανθρώπους κάτω από τα όρια φτώχειας, επιβραβεύονται οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού που είναι υπεύθυνες για τη βαρβαρότητα. Το θύμα ψηφίζει τον θύτη για να συνεχίσει την κακοποίηση; Το φαινόμενο έχει ψυχαναλυτική ερμηνεία αλλά πώς εξηγείται με πολιτικούς όρους και κυρίως πώς γυρίζει η σελίδα;

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα, με την αποδοκιμασία της κυβέρνησης Καραμανλή και την πρωτιά Παπανδρέου, δεν κάνει την εξαίρεση στον πανευρωπαϊκό κανόνα, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, παρ' ότι πρώτο δεν είναι σε καμία περίπτωση και νικητής των εκλογών. 'Ένα κόμμα στην αναμονή της εξουσίας, λαμβάνει παρά την υψηλότατη συσπείρωση των ψηφοφόρων του (90%), ποσοστό χειρότερο απ' αυτό που πέτυχε στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Κερδίζει μεν αλλά χάνοντας 840.000 ψήφους (ο χαμηλότερος αριθμός ψήφων από το 1977). Ο δεύτερος λόγος είναι η καθαρή νίκη του ΛΑΟΣ που αυξάνει τη δύναμή του και σε ψήφους και σε ποσοστό αναδεικνυόμενο μάλιστα σε τρίτη δύναμη σε 22 εκλογικές περιφέρειες της χώρας μεταξύ των οποίων η Α' Πειραιά, η Β' Θεσσαλονίκης και η Αττική.

Κάτι τρέχει βεβαίως και για την αριστερά. Το εκλογικό αποτέλεσμα σίγουρα δεν μπορεί να διαβαστεί έξω και πέρα από τα ευρωπαϊκά. Η ευρωπαϊκή αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της δεν ευτύχησε πουθενά πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Είτε σημείωσε πτώση των γενικά χαμηλών ποσοστών της είτε παρέμεινε στάσιμη. Αυτό δεν είναι παρηγοριά στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι άλλοθι για να πούμε και πάλι καλά είμαστε, αλλά ένα δεδομένο που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στην ανάλυση του αποτελέσματος καθώς η απάντηση σε πολλά από τα παραπάνω ερωτήματα θα κρίνει επόμενες ευκαιρίες. Δεύτερον, αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα να διαβαστεί διλημματικά (Τσίπρας ή Αλαβάνος, με τους παλιούς ή τους νέους, με τα κινήματα ή με τις προτάσεις, με το ΠΑΣΟΚ ή με την ΚΟΕ κ.ά.) τότε ας πάμε καλύτερα για ... μπάνιο.