HAYGH

Ο ανιψιός μου τελείωσε φέτος την Γ' Λυκείου και ξεμπέρδεψε με τις πανελλήνιες πριν από λίγες μέρες. Γεννημένος το 1991, είχε δικαίωμα να ψηφίσει, όπως κι όλοι οι συμμαθητές του. Κανείς τους όμως δεν πήγε τελικά στην κάλπη, με μοναδική εξαίρεση έναν συμμαθητή τους που τον αγγάρεψε ο αστυνομικός πατέρας του να πάνε να ψηφίσουν στην πατρίδα τους, την Καλαμάτα.

“Μεγάλος νικητής η πρωτοφανής αποχή”, είναι η πρόχειρη και κάπως αμήχανη ανάλυση που κυκλοφορεί από το βράδυ της Κυριακής. Κι όμως, η προσεκτική ανάγνωση των αριθμών αποκαλύπτει πως είμαστε ακόμη αρκετά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο συμμετοχής: 52% εμείς, έναντι 42%. Αρα υπάρχουν περιθώρια να πάνε ακόμη περισσότεροι στα σπίτια τους ή στις παραλίες, χωρίς ουσιαστικές παρενέργειες για το σύστημα.

Μια κατακερματισμένη κοινωνία, κουρασμένη, παραιτημένη, με ανέκφραστη αποστροφή, “ανακαλύπτει” ξαφνικά αυτό που κάποιοι είχαν επισημάνει από καιρό, πως εκμηδενίζεται ο στοιχειώδης πολιτισμός της καθημερινής συναναστροφής, ο ελάχιστος ιστός που τη συγκρατούσε ακόμη. Οπως γράφει ο Νίκος Ξυδάκης στη χθεσινή “Καθημερινή”, “όλο αυτό το αδιαφοροποίητο πλήθος που απέχει από το πολιτικό πεδίο, θεωρεί ότι το παιχνίδι είναι χαμένο (...) Δεν πιστεύει στη συμμετοχή, δεν ελπίζει, δεν ονειρεύεται, δεν έχει αυτοπεποίθηση, δεν πιστεύει ότι δια της συλλογικής δράσης αλλάζει ο δημόσιος βίος. Στο βάθος αυτής της αποκαρδίωσης, βρίσκεται η έλλειψη νοήματος. Ο πολίτης δεν βρίσκει νόημα στον συλλογικό βίο”.

Το να ζητάς από τη σύγχρονη αριστερά να επανεφεύρει τον συλλογικό βίο, να αντισταθεί στην κυριαρχία του ιδιωτικού μικροχώρου, ίσως είναι ένα στοίχημα που υπερβαίνει τις δυνατότητές της. Ομως οφείλει, σαν πρώτο έστω βήμα, να προσδιορίσει με σαφήνεια το σύγχρονο πολιτικό υποκείμενο στο οποίο θέλει να απευθύνεται, υποκείμενο το οποίο φαίνεται να είναι “έρμαιο αφενός της προπαγάνδας και αφετέρου της υπερπληροφόρησης χωρίς νόημα”, και να επεξεργαστεί τις στρατηγικές της σε βάθος χρόνου, με τη λογική τής βήμα προς βήμα επανίδρυσης του νοήματος στο συλλογικό πεδίο, έστω σε "εστίες αντίστασης".

Αλλωστε, στη γειτονική Ιταλία, όπου το τελευταίο επεισόδιο της πολιτικής φέρει τον τίτλο “Ο Καβαλιέρε και η 18χρονη”, οι πολίτες συμμετέχουν στις εκλογές κατά 66%, πολύ περισσότερο από τους Ελληνες και πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 42%. Μήπως άραγε αυτό είναι το μέλλον και για το φάντασμα της ελληνικής κοινωνίας; Οσοι “επιστρέψουν” στις κάλπες αργά ή γρήγορα, να επιστρέψουν για να ψηφίσουν έναν Ελληνα επικυρίαρχο ή παράγωγο των media, που θα έχει βρει τα κατάλληλα κλειδιά για να εκφράσει την “αντισυστημική” επιλογή;