HAYGH

Στο πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα ποσοστό αποχής συναθροίζονται στάσεις και συμπεριφορές από διαφορετικές αφετηρίες που επιβάλλουν συγκεκριμένη ανάλυση του αποτελέσματος. Ωστόσο, το τόσον ετερογενές ως προς τη σύνθεσή του κοινό της αποχής, όπου βεβαίως είναι ευδιάκριτη η συνιστώσα των νέων ψηφοφόρων, στέλνει, ως συνισταμένη, ένα μήνυμα στο οποίο πρέπει να εγκύψουν όλα τα κόμματα, νικητές και ηττημένοι. Πρόκειται για έκφραση τουλάχιστον δυσπιστίας προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος, που δεν επιτρέπει υπεκφυγές ή αστόχαστες θριαμβολογίες. Στο ποσοστό της αποχής πρέπει να συνυπολογιστεί και το ιδιόμορφο ποσοστό που παίρνουν τα "λοιπά κόμματα", το οποίο φτάνει το 7%.

Όταν η αποχή καταγράφεται σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα βουλιάζει ακόμη και μέσα στην ηθική κρίση, την οποία, ανεξαρτήτως των συγκυριών, πιστώνονται τα δύο μεγάλα κόμματα, το φαινόμενο μπορεί να αποδειχθεί καταλυτικό.

Η αποδοκιμασία της Ν.Δ. είναι αναμφισβήτητη. Πυροδοτεί εξελίξεις είτε παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου εν μέσω σκληρής οικονομικής κρίσης είτε αναγκαστικής προσφυγής στις κάλπες το φθινόπωρο. Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι κυβέρνηση λαϊκής μειοψηφίας και δεν διαθέτει την πολιτική νομιμοποίηση ούτε και την πολιτική αντοχή να διαπραγματεύεται και να αποδέχεται στην Ε.Ε. την επιβολή σκληρότερων οικονομικών μέτρων.

Ο εύκολος δρόμος, πλην όμως αδιέξοδος, είναι να αναζητήσει, ματαίως, την ανάκαμψη υποτροπιάζοντας σε ακροδεξιά γραμμή, υιοθετώντας την ατζέντα του ΛΑΟΣ. Σε αυτή την περίπτωση η Ν.Δ. θα απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο από τον μεσαίο χώρο.

Το ΠΑΣΟΚ επιβεβαίωσε στην κάλπη το προβάδισμα που κατέγραφε στις δημοσκοπήσεις όλο τον τελευταίο χρόνο, συσπείρωσε τους οπαδούς του, δεν κατόρθωσε όμως να δημιουργήσει, επί του παρόντος, ρεύμα, πραγματοποίησε ωστόσο ένα βήμα για την τροποποίηση του συσχετισμού δύναμης και τη διεκδίκηση της εξουσίας.

Η άνοδος του ΛΑΟΣ αντανακλά τις ιδιομορφίες της ελληνικής πραγματικότητας με την κρίση του συντηρητικού χώρου, αλλά εγγράφεται και στη γενικότερη ευρωπαϊκή τάση ενίσχυσης των ακροδεξιών και ξενοφοβικών σχημάτων. Σημειώνεται επίσης το ποσοστό 1% που κατέγραψε το σχήμα των κ. Παπαθεμελή - Ζουράρι με σημαία την "εθνική ανησυχία".

Η εικόνα συνολικά της αριστεράς δεν είναι αντίστοιχη προς την ένταση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, γεγονός που πρέπει να προβληματίσει, καθώς μάλιστα είναι φαινόμενο με ευρωπαϊκή διάσταση.

Το ΚΚΕ χάνει τον τρίτο ευρωβουλευτή του και καταγράφει τάσεις υποχώρησης, παρ' ότι έπαιξε σε "ευνοϊκό γήπεδο", εκμεταλλευόμενο την αδιέξοδη νεοφιλελεύθερη πορεία της Ε.Ε., και πόνταρε σε μιαν ακραία αντιευρωπαϊκή γραμμή. Κατέφυγε ακόμη και στον σταλινισμό ως μεθόδευση ιδεολογικής περιχαράκωσης του χώρου του και επιστροφής στον "χαμένο παράδεισο".

Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταγράφουν αξιοσημείωτα ποσοστά πανελλαδικής εμβέλειας, αν και κατώτερα των δημοσκοπικών προσδοκιών τους, είναι όμως αντιμέτωποι με την ιδεολογική - πολιτική αμορφία του χώρου τους που απειλεί την αυτονομία τους στα πρώτα βήματά τους. Απομένει να αποδειχτεί αν η ψήφος που πήραν χθες ήταν κατά κύριο λόγο ψήφος διαμαρτυρίας ή συνειδητού ενδιαφέροντος για το περιβάλλον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε ποσοστό σημαντικά κατώτερο των στόχων του. Αποτελεί τον  πολιτικό χώρο που επλήγη κατ' εξοχήν από την αποχή των νέων. Επί μήνες βρέθηκε στο στόχαστρο οργανωμένων επιθέσεων από το σύνολο του πολιτικού και μιντιακού συστήματος, με αφορμή τη στάση του στην εξέγερση των νέων τον Δεκέμβρη. Πληρώνει όμως και λάθη, που δοκίμασαν την εύθραυστη συνοχή του χώρου, καθώς και διαφορετικές στρατηγικές για την πορεία της ριζοσπαστικής αριστεράς, που προσέλαβαν μάλιστα και χαρακτήρα προσωπικής αντιπαράθεσης.

Ο αναγκαίος διάλογος, η αναγκαία κριτική και αυτοκριτική διάθεση, στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει με συνείδηση ευθύνης απέναντι στους χιλιάδες αριστερούς πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν στην κάλπη και τους ακόμη περισσότερους που προσβλέπουν σ' αυτόν. Με συνείδηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στρατηγική επιλογή για την ενωτική έκφραση του χώρου της ανανεωτικής - ριζοσπαστικής αριστεράς, πρόπλασμα ευρύτερων συγκλίσεων για τη διαμόρφωση ενός νέου ρεύματος στα αριστερά του πολιτικού συστήματος. Η επιλογή αυτή υπηρετείται από τη διαμόρφωση δεσμών αλληλεγγύης και συνοχής στον ΣΥΝ και τις άλλες συνιστώσες. Παρακαταθήκη για έναν δημιουργικό και εξωστρεφή διάλογο αποτελεί η εμπειρία επικοινωνίας με ευρύτερα ακροατήρια, όπως καταγράφηκε στις πετυχημένες συγκεντρώσεις με ομιλητή τον Αλ. Τσίπρα, ιδιαιτέρως στην περιφέρεια.