HAYGH

Του ΘΟΔΩΡΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Στην τηλεόραση η δικιά μας μιλούσε για το Σύμφωνο Σταθερότητας και την ανάγκη να καταργηθεί· ήταν βέβαιο ότι είχε παρακολουθήσει τη σχετική συνέντευξη με τον Τσίπρα, τον Θεωνά και τους οικονομολόγους μας, και είχε αφομοιώσει τα επιχειρήματα. Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο ήρθε η, αναμενόμενη, διακοπή από τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ - ν’ αγιάσει το στόμα του και το σκονάκι που του είχανε δώσει.

«Και πώς θα το κάνετε αυτό, να καταργήσετε το Σύμφωνο Σταθερότητας; Θα πείσετε το κεφάλαιο, ε;» Η δικιά μας είχε ξαφνιαστεί, φάνηκε, αλλά αμέσως συνήλθε, γυρίζει και λέει: «Ευχαριστώ για την ερώτηση! Θα το κάνουμε με χιλιάδες ανθρώπους στον δρόμο: όπως ακριβώς τότε που εμποδίσαμε την Ελλάδα, τη Γαλλία και τη Γερμανία να στείλουνε στρατό στο Ιράκ!» Ήταν εμφανές ότι η συντρόφισσα μόλις το είχε σκεφτεί - ακριβώς αυτό που λέμε «φλασιά».

Και θα μπορούσε βέβαια να πει πολλά περισσότερα, από τα οποία το γνωστότερο είναι η ακύρωση της αναθεώρησης του Συντάγματος και η προστασία του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Όμως είχε δίκιο: το παράδειγμα των αντιπολεμικών κινητοποιήσεων ήταν χαρακτηριστικότερο: αφορούσε ολόκληρη την Ευρώπη. Μπορούμε να παλεύουμε σε ηπειρωτική κλίματα και να κερδίζουμε ή να χάνουμε, όπως παλιότερα με την επέμβαση στις χώρες της παλιάς Γιουγκοσλαβίας, ή να κερδίζουμε εν μέρει, όπως με τον πόλεμο στο Ιράκ: κάποιες χώρες, ανάμεσά τους οι σημαντικότερες, δεν πήγαν, ή όπως με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, όπου η συμμετοχή πολλών ευρωπαϊκών χωρών είναι περιορισμένη.

Αυτή, η νέα ευρωπαϊκή διάσταση της αντίληψής μας για τα πράγματα, ο νέος αριστερός ριζοσπαστικός ευρωπαϊσμός, είναι απόκτημα των τελευταίων ετών. Είναι ανατροπή και επιβεβαίωση μαζί -αυτό που ο Έγελος έλεγε «αναίρεση»- του παλιού ευρωπαϊσμού. Πριν από χρόνια μπορούσαμε μονάχα να φανταστούμε πολιτικές συγκρούσεις σε ευρωπαϊκή κλίμακα και με επιπτώσεις σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Η φράση: «Η Ευρώπη είναι ένα νέο πεδίο ταξικής πάλης» είχε θολό περιεχόμενο.

Σήμερα αυτές οι συγκρούσεις διεξάγονται ήδη και οι επιπτώσεις τους είναι περίπλοκες και αδιερεύνητες ακόμη. Λόγου χάριν, η εξέγερση στην Αργεντινή πριν από λίγα χρόνια συγκίνησε πολύ κόσμο, όμως στην Ευρώπη δεν επέδρασε, και όσοι είχαν τότε πιστέψει ότι θα επιδρούσε γελάστηκαν. Ο, οπωσδήποτε μικρότερης κλίμακας, ξεσηκωμός της ελληνικής νεολαίας τον περασμένο Δεκέμβρη, αντίθετα, οδήγησε τον Σαρκοζί να αναστείλει την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μέτρων στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα - μέτρων που μπορεί να διαφέρουν από χώρα σε χώρα της Ε.Ε., τα διέπει όμως η ίδια λογική και η ίδια πολιτική βούληση - της «Μεγάλης Συμμαχίας» που κάνει κουμάντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εμείς μπορούμε να τα αναστείλουμε , ίσως και να τα παρεμποδίσουμε ή έστω να αποτρέψουμε την πλήρη εφαρμογή τους και το μπορούμε (και χρειάζεται να γίνει) σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Το ίδιο άλλωστε δεν ισχύει για τις σχέσεις εργασίας, τις κοινωνικές ασφαλίσεις; Το μαρτυρεί η δυσκολία να εγκριθεί η Οδηγία για τον χρόνο εργασίας.

Στο πεδίο αναπτυγμένων κοινωνικών αγώνων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η όσμωση (όπως το έλεγε ο Ελεφάντης) των δικών μας ιδεών για την ανάγκη να πολιτευτούμε στο πεδίο της ένωσης της Ευρώπης με την κριτική στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα από άλλες μεριές της αριστεράς γεννά αυτόν τον νέο αριστερό ριζοσπαστικό ευρωπαϊσμό.

Παλιότερα, αυτή η κριτική εμάς μας φαινόταν δογματική και στείρα, και ο δικός μας ευρωπαϊκός προσανατολισμός, σ’ εκείνους που συμμερίζονταν αυτή την κριτική, φαινόταν άσκοπος. Σήμερα, και στη συνείδησή μας, όλα αλλάζουν. Η έντονη σύγκρουση με την «πολιτική των Βρυξελλών» στους δρόμους πάει μαζί με τη δουλειά των ευρωβουλευτών μας - του ενός, μέχρι τώρα, Έλληνα μαζί με τους άλλους της Ευρωαριστεράς - και το βλέπουμε. Η «φλασιά» της συντρόφισσας στην τηλεόραση είναι η απόδειξη ότι τα καταφέρνουμε.