HAYGH

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Οι αριστεροί είναι ευγνώμονες απέναντι στους καταληψίες φοιτητές του ΑΠΘ. Ευγνώμονες γιατί κάποιοι δεν θεωρούν τα ατομικά τους συμφέροντα ως τον αποκλειστικό ορίζοντα της ζωής τους και τολμούν να σκέφτονται έμπρακτα ότι υπάρχουν ακριβώς δίπλα τους κατατρεγμένοι που χρειάζονται τη συμπαράστασή τους.

Αν όμως αυτή είναι η στάση των αριστερών απέναντι σε εκείνους που τους βοήθησαν να βγουν από τους ατομικιστικούς ψευδοπαραδείσους τους, τι γίνεται με τους οπαδούς του «κόμματος της τάξης». Το κόμμα αυτό, που συγκροτήθηκε τα τελευταία χρόνια και που περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών αποχρώσεων, από τη Ν.Δ. ώς την ΑΡΜΕ -η σύνθεση του τωρινού προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ αποτελεί την υλική αποτύπωση αυτής της συμμαχίας-, εξέφρασε για μια ακόμη φορά τη βδελυγμία του.

Οι άνθρωποι του «κόμματος της τάξης» ξεκινάνε μερικές φορές από σωστή αφετηρία: τις αναίτιες καταστροφές που προκαλούν αριστεριστές και αντιεξουσιαστές. Το ολίσθημα όμως που διαπράττουν είναι ότι προσπαθούν να μας πείσουν ότι σε αυτές τις υλικές καταστροφές περικλείονται όλα τα προβλήματα του πανεπιστημίου αλλά και της κοινωνίας ευρύτερα. Τίποτε άλλο δεν είναι προβληματικό έξω από αυτό. Περιμένουμε, για παράδειγμα, εδώ και καιρό μια δημόσια τοποθέτησή τους για τη στάση πρώην υπουργού και ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ ο οποίος κατέβηκε ως αντιπρύτανης σε σχήμα που υποστηριζόταν από τη ΔΑΠ. Και ο οποίος, μόλις εκλέχθηκε, παραιτήθηκε αποδεικνύοντας ότι η κάθοδός του δεν είχε άλλο στόχο παρά το να υποστηριχθεί το πρυτανικό σχήμα και από την ΠΑΣΠ. Γι’ αυτό ή άλλα ανάλογα περιστατικά, το «κόμμα της τάξης» δεν λέει κουβέντα. Η κατεστραμμένη από τον αριστεριστή πόρτα είναι, κατά τη γνώμη τους, πολύ πιο σοβαρό περιστατικό από τους κατεστραμμένους από τους κύριους καθηγητές, βουλευτές και υπουργούς, θεσμούς.

Στην περίπτωση του ΑΠΘ, όμως, οι άνθρωποι του κόμματος αυτού δεν μίλησαν μόνον για την τάξη αλλά είπαν και άλλα. Ας ακούσουμε τον κ. Πάγκαλο (Ελευθεροτυπία 5/4/09), και τον γνωστό στους αναγνώστες της «Αυγής», κ. Γουσέτη ("Καθημερινή" 8/4/09).

Και οι δύο τάσσονται υπέρ των εργολάβων που δραστηριοποιούνται στον χώρο της καθαριότητας των πανεπιστημίων. Πιο πολιτικός ο κ. Πάγκαλος, το κάνει εμμέσως. Πιο ιδεολόγος ο κ. Γουσέτης, το λέει ρητά: «ο καθαρισμός με εργολαβία ήρθε για τα πανεπιστήμια ως προοδευτική σανίδα σωτηρίας».

Και οι δύο το κάνουν γιατί δεν μπορούν τους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους. Ο κ. Πάγκαλος απλώς το δηλώνει. Ο κ. Γουσέτης, το αιτιολογεί προβάλλοντας δύο λόγους. Ο πρώτος, είναι ότι παλιά οι καθαρίστριες αποκτούσαν «δίπλωμα Λυκείου» και μετατάσσονταν στη διοίκηση ως γραφείς. -Αναρωτιέμαι. Αυτό τώρα είναι κακό;- Ο δεύτερος είναι γιατί οι καθαρίστριες ως δημόσιοι υπάλληλοι γίνονται σαν τον «τράγο που σταμάτησε να γονιμοποιεί τις κατσίκες όταν έγινε δημόσιος υπάλληλος» (sic). Καταλυτικά επιχειρήματα και, κυρίως, με βάθος.

Μας λένε, τέλος, ότι αντιτίθενται στην κατάληψη και στην προοπτική μονιμοποίησης του προσωπικού καθαρισμού από μέριμνα για τις... μετανάστριες, εφόσον η μονιμοποίηση δεν επιτρέπεται σε αυτές.

Αρχίζοντας από αυτό το τελευταίο. H μετανάστρια, αξιότιμοι κύριοι του κόμματος της τάξης, δεν είναι pet για να χρειάζεται συμπόνια. Η μετανάστρια, όπως και κάθε εργαζόμενη, έχει ανάγκη από αξιοπρεπή διαβίωση, και όχι απλώς από δουλειά που η φιλανθρωπία σας της επιτρέπει. Και αξιοπρεπής διαβίωση με 400 ευρώ το μήνα και χωρίς ασφάλεια δεν γίνεται. Τελεία και παύλα.

Κατά δεύτερον, εσείς που υπερασπίζεστε την οικονομική ορθολογικότητα, τι απαντάτε στο επιχείρημα ότι οι εργολαβίες κοστίζουν στο Δημόσιο πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι; Ο καθηγητής του ΑΠΘ Μάργαρης έγραφε πρόσφατα ("Ελευθεροτυπία" 7/4/09), ότι η εργολαβική εταιρεία που έχει αναλάβει τη φύλαξη και την καθαριότητα του ΑΠΘ κοστίζει στους Έλληνες φορολογούμενους το ιλιγγιώδες ποσό των 25 εκατ. ευρώ τον χρόνο...

Είτε το θέλετε είτε όχι, είτε με κυνικό και ωμό τρόπο είτε με φτιασιδωμένη στο όνομα των αναγκών των μεταναστριών ρητορεία, εξυπηρετείτε μόνον τα εγωιστικά συμφέροντα των λίγων εργολάβων.

Ευτυχώς, απέναντί σας υπάρχουν οι καταληψίες της Θεσσαλονίκης που μας δίδαξαν ότι υπάρχει η κοινωνική αλληλεγγύη και ότι διαρκές μέλημά μας πρέπει να είναι τα συμφέροντα των πολλών εργαζομένων.

* Ο Στ. Κωνσταντακόπουλος διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο